De Nacht van Wiegel 2

Hans Wiegel is niet gezwicht. Noch voor de arrogante, alles en iedereen minachtende Bram Peper, noch voor zijn eigen partijleiding, noch voor de smekende oproep van Kok. Klasse. Wiegel heeft volkomen vrij, zelfstandig, democratisch, heldhaftig gehandeld. Bravo. Niet dat ik het er mee eens ben. Nee, ik ben vóór volksraadpleging, en zelfs voor een referendum dat veel verder gaat dan het uitgeklede misbaksel dat nu is weggestemd. Maar ik waardeer de onafhankelijkheid die Wiegel aan de dag heeft gelegd zeer.

Terloops heeft hij uiteraard een zoete wraak genomen op de autistische Bolkestein en de uiterst lichtgewicht Dijkstal die zijn terugkeer naar de Haagse politiek in 1994 hadden geblokkeerd. Het heeft toch iets verheffends om gerechtigheid te zien voltrekken. Blijkens het NOS-onderzoek vonden meer mensen dat Wiegel goed heeft gehandeld dan andersom: 43 tegen 35 procent. Verbaast mij niets. Nog los van zijn eigen consistentie, hij was altijd tegen het referendum. Wiegel weet en voelt het beste wat het volk wil. Dé politicus bij uitstek. Hij heeft ook de gave van het woord, is een uitstekend communicatief persoon en uiterst geestig. Bolkestein heeft zijn partij de slechtste dienst bewezen door te verhinderen dat Wiegel in 1994 lijsttrekker werd. Hij, Wiegel, had toen van de VVD de grootste partij gemaakt. Het is toch enigszins jammer dat een dergelijk kaliber in een klein kikkerlandje zit, waar middelmaat, saaiheid en vooral braafheid de grootste deugden zijn.