De Nacht van Wiegel 13

Eindelijk is er één politicus die van morele standvastigheid getuigt door principieel te blijven. Hij staat daarmee in Den Haag wel op eenzame hoogte. Na het gedraai van de confessionelen onder Lubbers volgde de revolutie van Paars, maar dit bleek geen stijlbreuk; grof falende bewindslieden (m.n. Voorhoeve en Sorgdrager) mochten aanblijven en klassiek onbetrouwbare politici (Peper, Dijkstal) mochten met elkaar balletje balletje spelen. Paars roept hard dualisme na te streven, maar men doet echter steeds het tegenovergestelde. Dit circus van morele buitelaars lijkt voorlopig een halt toegeroepen, het valt nog echter te bezien of verandering zich werkelijk zal aandienen. De leider van de grootste oppositiepartij imponeert ook niet door een hoog morele standvastigheid te bezitten. Kiezen van het hoogste college van volksvertegenwoordigers is zodoende al moeilijk genoeg. Laat staan hoe dat zal zijn bij referenda of mindere gremia als burgemeesters en ander electoraal strooigoed van D66; ik wil niet nog meer onbekwamen op gezaghebbende posities waar men de kiezer later nog de schuld van kan geven. Aan alle senatoren die dit voorkomen hebben betuig ik mijn dank. Kon ik maar op hen stemmen!