HEIDEROOSJES

De Limburgse Heideroosjes staan komend weekend zowel op Dynamo Open Air als op Pinkpop. Dat moet iets te maken hebben met hun groeiende live-reputatie, want op cd hinkt de groep op te veel gedachten. Schizo is hun eerste nieuw opgenomen cd voor het internationale Epitaph-label, bestickerd met de kreet `don't pay more than 14 Euro' voor de Zwitserse, Noorse en Portugese markt. Als punkers zijn ze ouderwets recht in de leer met teksten over een Fistful of ideals (`fistful of eyes', verstond ik in eerste instantie), een aanklacht tegen `politiek-correct purisme' in PCPOS (Politically Correct Piece Of Shit) en een anti-oorlogslied in de vorm van een ooggetuigenverslag van een Regular day in Bosnia.

Nu De Heideroosjes omwille van de internationale verstaanbaarheid hebben gekozen voor overwegend Engelse teksten, blijkt dat geen onverdeeld gelukkige keuze. Uit strofen als `Hear me sing, I just sound like Dylan with a too tight bra' en een protestlied tegen Jerry Springer (`If you really show us US society today / I'd best call Saddam send bombs right away') spreekt een kinderachtige kneuterigheid, die nog eens nadrukkelijk wordt onderstreept met het in Limburgs dialect gezongen geuzenlied Boorelul (`Booredurp, booretaal, boorelul / dát is woa ik woën, wát ik proat, en hoe ik meej veul').

Het steenkolenengels van zanger Marco Roelofs, het dunne punkgitaargeluid en de ritmisch niet altijd even betrouwbare begeleiding dragen er aan bij dat De Heideroosjes internationaal gezien geen partij zijn voor de superieure lol-punk van The Offspring. Reden te meer om er live nog eens flink tegenaan te gaan.

De Heideroosjes: Schizo (Epitaph 6560-2)