Oorlogswees 2

De achtjarige David van Huiden weet te ontkomen aan deportatie naar het vernietigingskamp Sobibor door zonder afscheid te nemen van zijn ouders en zusje met de hond te gaan `wandelen'. Zijn ouders en zusje verloren, volgt een verdere tragische gang van zaken met diverse overheidsinstanties.

Al lezend krijg je het gevoel dat zelfs Kafka dit niet had kunnen verzinnen. Dat burgemeester Patijn in 1999 hier een brief van acht kantjes over schrijft waarin Van Huiden opnieuw nul op het rekest krijgt weiger ik te geloven.

Een politicus als Patijn moet toch aanvoelen dat zo'n brief volkswoede oproept.