Oh that Lady Hempel!

Deze week ging, na maandenlange vertraging, het Blakes hotel aan de Keizersgracht open, het derde hotelproject van de Londense hotelier en designer Anouska Hempel. Op proef open wel te verstaan, want het zal nog wel even duren voordat er een kamer geboekt kan worden in het vijfsterrenhorel. Lady Hempel is namelijk nog absoluut niet tevreden over haar Amsterdamse creatie. Portret van een diva die niet alleen beschikt over het talent om bijzondere hotels te creëren, maar ook over een uiterst grillig karakter.

Ooit was er de Amsterdamse schouwburg gevestigd. Later bood Keizersgracht 384 onderdak aan het Rooms Oud Armen Weeshuis. Na een zeventien maanden durende verbouwing opende deze week het Blakes hotel op proef zijn deuren op dit adres. Voordat het pand tot hotel werd verbouwd, werd het bevolkt door advocaten van Nauta Dutilh. Daar waar zich ooit dossierrijke bureaus bevonden, staan nu vorstelijke hemelbedden, het handelsmerk van de Londense designer, hotelier en decorateur Anouska Hempel. Net als in haar Londense Blakes hotel zijn de 26 Amsterdamse kamers een mix van Oosterse en Europese sferen. Zo staan er in de kamers rood gelakte opbergdozen en liggen er tegen een donkere achtergrond kleurige zijden kussens. Een deel van de kamers heeft zwarte muren, donkerblauwe stoffen en glanzende teakhouten vloer. Een ietwat decadent decor dat associaties oproept met een opiumkit.

Anouska Hempel is beroemd èn berucht. Met haar Londense vijfsterrenhotels Blakes en The Hempel, beide tot het kleinste detail ontworpen en ingericht door La Hempel zelf, verwierf ze internationale bekendheid. Een kamer voldoet niet zomaar aan haar eisen. Is er ook maar een kleine oneffenheid in de vloer, dan moet hij opnieuw worden gelegd. Deuren moeten vaak, tot wanhoop van de schilders, opnieuw in de verf worden gezet. In Amsterdam heeft ze een groot deel van haar kritische Engelse team laten opdraven om de speciale Spaanse lime stone puntgaaf in de diverse badkamers te plaatsen.

Het liefst zou Hempel haar drang naar perfectie tot ver buiten haar werkterrein uitbreiden en ook de pers naar haar hand zetten. Sedert in het populaire Britse tv-programma 'Absolutely Fabulous' heel luchtigjes haar vermeende optreden in het verleden als call girl werd aangestipt, laat ze niets meer aan het toeval over. Een aanvraag voor een interview heeft een jaar lang faxverkeer tot gevolg. Een interview moet voor publicatie vertaald worden ingeleverd, bovendien wil Hempel de garantie dat veranderingen worden overgenomen. Eigen ervaring leert dat als uiteindelijk met deze eis is ingestemd Hempel zich ondanks toezeggingen niet laat zien.

Het zijn niet de enige strubbelingen rond de Londense hotel-diva. Hoewel het Amsterdamse Blakes afgelopen maandag eindelijk, na bijna een half jaar vertraging, op proef openging, zijn de gasten in andere hotels ondergebracht. De reden? Lady Hempel is komen kijken en is allerminst tevreden over haar Amsterdamse creatie. Alleen de gevel kan tot nu toe haar goedkeuring wegdragen en dus mag alleen de buitenkant worden gefotografeerd. Ook publicatie van een foto van mevrouw Hempel behoort niet tot de mogelijkheden. I'm sorry, I'm sorry, I'm sorry, is het enige dat de getergde woordvoerster in Amsterdam nog kan uitbrengen.

De Hempelstory begon tien jaar geleden toen Anouska Hempel (vermoedelijke leeftijd `ergens in de vijftig', zelf houdt ze het op `ergens in de veertig') in South Kensington het Blakes Hotel opende. Achter de legergroene façade van twee aan elkaar grenzende Victoriaanse huizen verwacht je eerder een militair hoofdkwartier dan een van de meest exotische hotels van Londen. Elk van de vijftig kamers heeft een eigen karakter gekregen door de variatie in stoffering, de kleuren van de muren en losse memorabilia uit veelal Oosterse landen. Ook onder de suites is er geen hetzelfde. In de rijk gedecoreerde Cardinal suite domineert rood en in de Corfu suite met zijn witte draperieën kan de gast zich voorstellen hoe een logeerpartij bij Onassis geweest zou zijn. Het meest gewild is de suite met kamernummer 007. Het reusachtige hemelbed staat in een met zijden stoffen beklede ruimte. Antieke Venetiaanse kussens, een open haard en uitzicht op het bladerdak van Roland Gardens completeren dit slaapkamersprookje. Over wie hier regelmatig logeert, is Blakes bondig: `people too famous to need a first name to be recognised'.

Zeker is dat, behalve het veeleisende zaken- en mediavolk, hier het mode- en filmwereldje logeert. Zowel Miyake, Gaultier als Nicholson en De Niro laten zich lokken door het decor, de sfeer en het restaurant waar men blini's met beluga serveert. De prijzen zijn afgestemd op well to do publiek, al suggereert een brochure: `For the gypsy and nomad Blakes is home.' Aardig statement, in aanmerking genomen dat gasten hier voor minimaal ƒ850 en maximaal ƒ3.000 per nacht hun intrek nemen. Ter completering van het beeld: een glas champagne kost rond de ƒ35, een zalmsandwich ƒ45 en een bakje Tiramisu ƒ40.

Zo'n drie jaar geleden gooide Anouska Hempel het roer rigoureus om. Na het rijk gedecoreerde en kleurrijke Blakes opende ze haar lang gewenste designhotel The Hempel. Een ommezwaai die groter is dan het verschil tussen Ralph Lauren en Bauhaus. De Hempel is een heiligverklaring aan het moderne strakke design waar praktisch nut volstrekt ondergeschikt is aan vorm. Door de verandering van een boudoir-achtige sfeer naar extreem minimalisme is de gast in The Hempel bijzaak geworden. Een gewone sterveling durft hier nauwelijks te zitten uit angst de maagdelijkheid van de lakenwitte meubels te schenden. In het souterrain van The Hempel smelten Italiaans en Thais eten samen in restaurant I-Thai. In dit sobere decor komen de gerechten als prachtige stillevens ter tafel. Ook de kleur van het serviesgoed is aangepast aan wat er op het bord ligt. Over gasten en personeel daalt de kadansloze new age fluitmuziek van Carlos Nakai uur na uur neer. Mede door de geruisloos sluipende bediening waant de gast in I-Thai zich in een moderne tempel waar je onwillekeurig tegen je disgenoot begint te fluisteren.

Hempel heeft, om met haar eigen woorden te spreken, in The Hempel een `foundation of freedom and space' willen creëren. Maar haar streven naar 'the simplicity of the Orient' leidt tot een wel heel streng minimalisme. Niets in de hagelwitte lobby doet aan een hotel denken. Ook in de kamers laat de keerzijde van design zich voelen. Zo is de doorgang naar de vide waar zich het bed bevindt zó laag dat zelfs een pygmee er zijn hoofd stoot en kan de gast de badkamer alleen betreden door dwars door de deuropening te schuiven omdat anders de schouderpartij blijft steken. Het bad is niet om in te liggen want in deze spekgladde hoekige aluminium trog reikt het water niet hoger dan de navel en valt er onmogelijk te leunen. De fraai vormgegeven knop van de douche is zo sober uitgevoerd dat je niet kunt zien hoe het water kouder of warmer wordt. Als tol voor de ontberingen bestel je twee aspirines waarvan het heilzame effect de volgende ochtend verdwijnt als ze voor bijna een gulden op de rekening staan. Een masochist zal na een nachtje Hempel eufoor en gelouterd tevoorschijn komen, anderen zullen zich kunnen vinden in de opmerkingen van The Sunday Times: `The Hempel is possibly the ghastliest hotel in London and a rather wonderful example of Anouska Hempels astounding ego.'

Insiders beweren dat Hempel het niet kan verkroppen dat de pers de scherpe kantjes van haar regime openbaart. Volgens een criticus eist ze van haar personeel `standards of perfection that are beyond Utopian'. Als Hempel een van haar Londense hotels binnentreedt, zoekt een groot deel van haar personeel dekking en nog voordat The Hempel openging, waren er al drie general managers uitgevlogen. Het personeel van het Amsterdamse Blakes hotel is gewaarschuwd: tijdens een lunch in restaurant I-Thai schoof een van de obers een tafel wat hardhandig over de vloer. Het werd zijn laatste handeling in dienst van Hempel.

Maar niet iedereen lijkt haar zucht naar perfectie en regie te vrezen. Trouwe werknemers wijzen er op dat ze goed betaalt en met Kerstmis cadeautjes uitdeelt in de vorm van Armanipakjes. Anderen stellen dat Hempels fantasie en talent de nodige jaloezie en kwaadsprekerij uitlokken. Er zijn immers maar weinig vrouwen die drie zelf ontworpen hotels bestieren en ook nog eens een eigen couture–collectie maken waar onder anderen Lady Di zich in vertoonde.

Hempels wens om ook haar verste verleden te regisseren, werd ooit verstoord door een Tatler-journalist die in haar Australische achtergrond ging graven. Zij kwam met een heel ander verhaal over Hempels jeugd dan deze de wereld wil doen geloven. Het verhaal over de garagedochter uit een buitenwijk van Sydney die met een paar pond naar Londen kwam, filmsterretje in een Draculafilm werd, zich vervolgens ontpopte tot designer en internationaal hotelier en trouwde met een geridderde multimiljonair kon Anouska Hempel niet bekorenen dankzij haar geöliede connecties wist ze de publicatie te verijdelen. Een journaliste van de Sunday Times kreeg twee jaar geleden lucht van de geschiedenis en schreef een uiterst vilein verhaal onder de kop: `Where do you come from, my lovely?'