De nacht

In het begin van de avond had Peper er nog bijgezeten alsof het hem niet aanging. Een beetje lacherig, een beetje geeuwerig, een beetje schouderophalerig, kortom heel erg Peperig. Hij begint ook steeds vermoeider te praten – als iemand die aan het einde van zijn krachten is. Misschien komt het hem wel goed uit als vandaag het doek valt.

Maar zál het vallen?

Waarom eigenlijk? Om Wiegel de te grote eer te gunnen dat er in de parlementaire geschiedenis ook naar hém een nacht wordt vernoemd?

Als dit kabinet een beetje pit heeft, zal het zich niet laten ringeloren door een rancuneuze eenling, die aan het einde van zijn politieke leven nog eens duchtig wilde afrekenen met alle koekenbakkers die na hem het land hadden geregeerd: van Bolkestein en Dijkstal tot Kok en Peper.

Wiegel wil in zijn hart maar één ding: alles nog eens overnieuw doen met Dries van Agt. Als dat zou kunnen, is hij bereid élke dag een correctief referendum uit te schrijven. Aan de principes van Wiegel moet niet zwaarder worden getild dan aan de veren van een kale kikker.

Dit wordt de tijd van de opties, en mijn optie is dat de PvdA en de VVD samen nog wel een poosje zullen doormodderen. Het moet maar. De alternatieven zijn te huiveringwekkend.

Het CDA?

In de Eerste Kamer, dat Rosa Spierhuis van de vaderlandse politiek, konden we gisteravond zelfs Piet Steenkamp alweer glimlachend door het beeld zien wankelen. Ook meende ik de naam `Braks' te horen vallen. Het waren momenten waarop ik even dacht te hallucineren, als op een nare LSD-trip uit de jaren zestig. Niet veel later meldde Jaap de Hoop Scheffer zich gierend van gretigheid bij de tv-microfoon, dolblij dat de aandacht even van zijn zwakke leiderschap was afgeleid. Hij begon al creatief mee te denken over `verschillende meerderheidsvarianten'. God beware ons.

En GroenLinks? Ach nee, laat Rosenmöller lekker in zijn zandbak verder spelen: het is er klein, overzichtelijk en veel veiliger dan in de grote-mensen-wereld waar ze met verfbommen klaar staan als je écht je nek uitsteekt.

De koningin zal hen zuchtend ontvangen. Nu dát weer. Heren, waar gaat het eigenlijk over? Dijkstal zal zijn Wiegel-haat even opzij zetten en quasi-boos naar D66 wijzen: zij breken. Thom de Graaf doet het omgekeerde, en de koningin zal met moeite de neiging onderdrukken om hen door een paar lakeien met kop en kont het paleis uit te laten gooien.

Toen ik vannacht mijn bed opzocht – minstens zo vermoeid als Peper al aan het begin van de avond was – vroeg ik me nog even af of ze er in Belgrado Miloševic voor hadden wakker gemaakt. Wat zou er gebeuren als je hem in het holst van de nacht het begrip `correctief referendum' probeert uit te leggen?