Belevenissen van een kunstpik

Voor de Canadese filmmaker Mike Hoolboom (1959) is de rubberzwarte neplul die de hoofdpersoon in Sorrow uit zijn jeans ritst en los in zijn hand houdt niet alleen een beeld voor castratie-angst, maar ook een symbool voor de controle die je over je lichaam verliest als je HIV-positief bent. Hoolboom is HIV-positief en sinds hij dat weet gaan al zijn films over seks, liefde en dood. Nog nooit was seks zoiets liefs en zoiets verdrietigs.

Tijdens het retrospectief dat Cinema De Balie aan Hoolbooms werk wijdt, komt de hele gereedschapkist van de experimentele filmmaker aan bod: van fragmenten uit obscure B-films tot hardcore porno, van manipulaties met filmnegatieven tot voice overs die hun meest verborgen angsten bekennen. Doodgaan is er een van, je liefste verliezen de andere, want zoals de inmiddels overleden AIDS-activist Vito Russo zei: `We zijn inmiddels allemaal HIV-positief of we nu geïnfecteerd zijn of niet.'

Hoolboom overtuigt omdat hij naast visuele poëzie en shockerende beeldenarsenalen ook humor inzet. De manier waarop de hoofdpersoon in Sorrow na een ingewikkelde vrijage met een grafsteen die kunstpik ten grave droeg, doodgraverszwart in de sneeuw, resulteert in een wrange lach.

Introducing Mike Hoolboom. 21 mei Panic Bodies en Plague Years, 22 mei Oh Kanada! en House of Pain. In: Cinema De Balie, Amsterdam.