Dag Jari

Ik heb een hele tijd naar die foto gekeken: Danny Blind op de schouders van enkele medespelers en Jari Litmanen applaudiserend vanaf de grond. Typisch Litmanen! Niet het middelpunt willen zijn, maar wel intens betrokken bij de situatie. Indien er ooit een Ajacied is geweest die de potentie bezat om het absolute middelpunt van het elftal te zijn maar die dat niet wilde – dan was dat Jari Litmanen, de ongelooflijke Fin. Begenadigd met een formidabele aanleg voor alles wat met strategie en techniek op het voetbalveld te maken had, leek het toch alsof hij de populariteit schuwde die hem daarbij automatisch toekwam. Je ziet dat zelden: een speler kan alles beter dan zijn ploeggenoten, hoe royaal ook van aanleg voorzien en desondanks wil hij een van de elf zijn en vooral niets meer.

Hoe is het mogelijk dat een Finse jongen dusdanig in elkaar steekt dat hij voetbalt zoals Litmanen? Zo technisch, zo helemaal opgaand in het belang van de ploeg? Hyypiä uit Tilburg, dat is een Finse voetballer zoals men de soort waarneemt. En kan iemand me uitleggen waar die opofferingsgezindheid van Litmanen vandaan komt? Als Babangida er niet in slaagt om een vaste stek te veroveren als rechtervleugelspits van Ajax dan kan hij nooit en te nimmer stellen dat Jari hem niet op de juiste manier heeft aangespeeld. Als Babangida niet bereikt waarop hij gehoopt heeft, dan ligt het echt aan hemzelf.

De Fin die nu op punt van vertrekken staat was een ideale opbouwer, de constructeur van een stortvloed van aanvallen waaraan geen spoor van egoïsme ten grondslag lag. Als toeschouwer kon je nergens een vuiltje bij Litmanen ontdekken. Verdorie, hij zal toch wel ergens een weerbarstig trekje in zijn karakter hebben? Ja, maar vanaf de tribune of uit de luie stoel thuis viel er niets te ontdekken.

Vermoedelijk omdat er toch een cynisch trekje in mijn karakter schuil gaat, kost het enige moeite om wie dan ook als engel te zien. Zelfs Litmanen moet tekortkomingen hebben. Laten we dan mogen constateren dat hij ze meesterlijk verborgen heeft gehouden, zeven lange jaren. Natuurlijk heeft hij alle gelijk van de wereld dat hij zijn toekomstig geluk elders gaat zoeken. Maar ik geloof hem als hij verklaart dat hij Amsterdam en Ajax als zijn thuis heeft gezien. Hij is het tegendeel van een thuisloze geldverdiener, die nergens echte banden heeft. Waar hij heengaat, daar denk ik nog niet eens over na. We zien het wel en kunnen het rustig aan deze sympathieke man overlaten. Een heer in het verkeer, die ook nog 125 maal doel trof voor Ajax. Eeuwig aan het opbouwen en dan ook nog 125 keer zelf de roos treffen, gemiddeld 18 maal per seizoen. Een geweldenaar.