Het Wilhelmus volgens Imca

Als een of andere CIA-sukkel niet een overjarig stratenplan van Belgrado had gehanteerd, had ik deze column geschreven vanuit het schitterend gelegen, zonovergoten Ritan Park midden in het centrum van Peking waar ik net een optreden achter de rug had op het Heineken Beat '99 Outdoor Music Festival.

Het mocht echter niet zo zijn, want alhoewel onze NAVO grossiert in afzwaaiers en missers wisten ze dit keer met feilloze precisie het (verkeerde) doel te raken en verbood de Chinese overheid uit politieke overwegingen het hele festival, dat qua programmering inderdaad ook best het Heineken/NAVO Festival had kunnen heten.

Jammer, want in de aanloopperiode had ik al aardig kennis gemaakt met zowel de Chinese overheid als met een aantal hyperactieve radiomedewerkers, en in één geval zelfs met beide tegelijk.

Dat was toen Radio Peking ter promotie van het festival mijn cd wat al te vaak draaide en ik ogenblikkelijk een verzoek van de Chinese radiocensuur ontving om de teksten van mijn vocalen (raps) op papier te zetten en ze in het Engels te vertalen.

Dat laatste was knap beledigend, want ik zing ze volgens mij al in het Engels, maar bovendien schreeuw ik dwars door m'n muziek eigenlijk alleen maar wat trefwoorden uit het Grote Rap Woordenboek zoals Fuck, Gun, Baby of More, en dan heb je ze allemaal wel gehad.

Toen ik dus ook niet op dat verzoek inging, ontving ik vrij vlot daarna een behoorlijk dreigende aanmaning waarop ik besloot toch maar in te binden en stuurde ze per expresse de (Engelse) gebruiksaanwijzing van een strijkmachine die m'n vrouw net had aangeschaft. En daar stonden waarschijnlijk geen opruiende teksten in, want zonder problemen kreeg ik m'n visum.

De Chinese radiomedewerkers zijn moeilijker af te schudden. Elk interview begon steevast met de gewetensvraag of ik wel eens ,,iets slechts over China gehoord had''. Dan mompelde ik maar wat over het opeten van honden, want `schending van mensenrechten' vind ik weinig origineel en hoor ik te vaak als in Amsterdam iemand een wielklem heeft gekregen van de parkeerpolitie.

De mooiste vraag kwam van een jonge Chinese radioverslaggeefster die, zonder zich iets van het tijdsverschil aan te trekken, me 's ochtends vroeg uit m'n bed belde met de vraag of ik The Dutch National Anthem wilde zingen om te gebruiken bij de radio-aankondiging van het festival. Juist op dat moment floepte m'n wekkerradio aan midden in een liedje van Imca Marina. De verslaggeefster was diep onder de indruk van m'n vocalen en beloofde die vele malen te gebruiken.

Ben achteraf toch wel blij dat het festival niet doorgegaan is.