Engel van plastic

Ondeugend wentelt ze haar lijfje in het licht van het sterrendom. Nog niet verwend met aandacht, nog zo brutaal als een puber en zo onschuldig als een bakvis. Zie haar lonken met haar blauwe ogen, aaien door haar blonde haren, huppelen op haar tenen, draaien met haar billen en pronken met haar borsten. Trots op haar verworvenheden geeft ze zich graag bloot.

Anna is een tennisspeelster van bijna achttien jaar oud. Aan haar talent voor tennis heeft ze niet genoeg om mensen te prikkelen. Ze wil meer tonen, nog meer aanwezig zijn. Zonder haar schoonheid voelt ze zich niet meer dan een meisje dat vaardig met een racket tegen een bal kan slaan. Wat is er zo bijzonder aan een gevecht met een ander meisje aan de overkant van het net? Het spel van het leven is belangrijker dan het spel van tennis. Spelen is meer dan sport, spelen is leven op alle manieren.

Anna is het mikpunt van spot omdat haar ambitie om de beste tennisspeelster te worden geen gelijke tred houdt met haar ambities om de mooiste te zijn, gewoon anders te zijn. Wanneer ze een fout maakt wordt het een lachwekkende fout. Wanneer ze de ene opslag na de andere in het net slaat is hoon haar deel, als een te mooi, plastic engeltje dat niet thuishoort tussen de vechtzusters Williams, de oergodin Graf, de robot Hingis, het getraumatiseerde kind Seles, de uit ijs gebeitelde Pierce, het afslankmiddel Davenport, gespierde wijven die niets ander te bieden hebben dan uit frustraties opgebouwde driften.

Misschien vond Anna het niet eens leuk toen ze als vijfjarige door vader Sergei en moeder Alla Koernikova op tennisles werd gestuurd. Kinderen van die leeftijd weten toch nauwelijks wat ze willen. Ze willen alleen spelen. Maar vader en moeder hebben het beste met hen voor, nietwaar. Ze stimuleren tot ze er moe van worden, ze willen niet alleen dat hun kinderen vreugde aan het spel beleven, ze willen ook dat ze de beste zijn. In Moskou medio jaren tachtig betekende goed in tennis zijn, kans op een reis naar vrijheid en rijkdom – voor de hele familie. Dus ook voor de familie van Anna.

Nauwelijks tien jaar was Anna toen ze aan de hand van haar moeder naar de tennisacademie van Nick Bollettieri in Amerika ging. Nick de beeldhouwer bekeek het ranke lijfje, betastte haar armpjes, doorzag haar talent voor bewegen, analyseerde haar Russische afkomst en voorspelde dat hij weer een godin ging maken. Wie een kampioen wil maken, zegt tegen de aanstaande kampioen dat hij kampioen wordt. Het ging snel, zo snel dat ze op haar vijftiende professional werd en op haar zestiende de halve finale van Wimbledon haalde. Maar de eerste toernooizege laat nog op zich wachten.

Anna wordt gekoesterd als een kasplantje. Haar tennistalent wordt geconserveerd door een Tsjechische coach, haar schoonheid al vanaf haar tiende vercommercialiseerd door een Amerikaanse manager. Anna is een product. Het begrip marketing hangt als een aura aan haar lijf, handelsgeesten zoomen in op haar onderbroekje en weinig verhullende hemdjes. Haar relatie met de beste Russische ijshockeyer en ster van de Detroit Redwings Sergei Fedorov is een droom voor de reclameboys.

Anna weet gelukkig nog niet dat ze na alle bewondering die ze nu krijgt en na alle prijzen die haar nog ten deel zullen vallen een probleem krijgt. De mensen die haar nu koesteren en begeren, zijn waarschijnlijk niet de mensen die haar echte liefde kunnen geven. Wie over zoveel schoonheid en talent beschikt mag dan gelukkig lijken, bewondering en liefde zullen nooit hetzelfde zijn – ook niet voor Anna Koernikova.