Economie

Wat gaat het toch lekker in Nederland. Het geld is goedkoop, alles bruist van de bedrijvigheid en op de beurs is het nog reuze meegevallen. Daarbij groeit het inzicht dat je geen mietje hoeft te zijn om je te interesseren voor het schone, het goede en het ware. Wat echt iets voorstelt, valt namelijk best in harde cijfers uit te drukken.

Neem de natuur. Dankzij de Ekologische Kapitaal Index (EKI), geproduceerd door het Natuurplanbureau in Bilthoven, zegt één cijfer nu hoe het land er ecologisch gezien aan toe is. Politici en ambtenaren, die immers toch geen konijn van een kikker kunnen onderscheiden, hebben daarmee een `AEX voor de natuur' om te beoordelen hoe goed het gaat. En dat komt binnenkort handig van pas, als slimmeriken die zich met hun uitspanning in een landelijke omgeving hebben gevestigd, voor hun uitzicht moeten gaan betalen. Ze hebben er toch profijt van? Nou dan. Met de EKI kan zo'n heffing zakelijk worden onderbouwd.

De cultuur blijft niet achter. Sponsors hebben hun houding van platte doch bescheiden geldschieters laten varen en zeggen nu: voor wat hoort wat. Die autoshowroom bij het Stedelijk Museum (je begrijpt ineens waarom Fuchs een tijd geleden een Alfa Romeo-tentoonstelling had) komt er, de debatten gaan alleen over hoe precies.

Ook de AEX-magie doet zijn werk in deze sector. De tweede man van het Centraal Museum in Utrecht stelde onlangs in deze krant voor om musea `naar de beurs' te laten gaan, omdat zij immers kapitaal vertegenwoordigen. Privatisering, gevolgd door uitgifte van aandelen, zou in zijn visie meer recht doen aan hun maatschappelijke betekenis dan dat armoedige gebedel om subsidies.

Lezer, wij vonden hier thuis dat wij ook iets moesten doen. Mijn man en ik zijn bezig met een economische waardering van onze functie als buren. Het is namelijk zo: onze buren hebben, zo menen wij, duidelijk baat bij ons. Een leeg huis in de straat is nooit prettig, maar er is meer. Wij denken hier aan het verschijnsel `enge buren'. Mensen die bijvoorbeeld hun honden op je loslaten als je vraagt of 's nachts de discomuziek uit mag. Overdag poepen die honden dan ook nog op je stoep. Wij hebben niet eens honden! Daar mag wel iets tegenover staan, vinden wij.

Vandaar dat wij een beursnotering hebben aangevraagd. Met de AEX als graadmeter zou ons evidente sociale nut niet meer zomaar verdampen.

Integendeel, het zou een stimulans zijn om dat nut nog te verhogen – zo overweegt mijn zoon al om een economische opleiding te kiezen, en financieel adviseur te worden. Trouwens, ook onze familie zou wel eens aandelen kunnen kopen in ons. Het is toch een voordeel voor ze, dat wij op verjaardagen leuk meepraten en altijd voor ze klaarstaan?

Laatst zei onze accountant: `Een gezin, mijnheer en mevrouw, is een economische eenheid. Dat is al jaren bekend. Maar de meeste mensen doen daar niks mee. Terwijl gezinnen, vooral met wat wij in vaktermen noemen het pappamamma-profiel, steeds schaarser worden. Economisch onderzoek wijst uit dat veel mensen er wel een hoge waarde aan toekennen. Waarde: begrijpt u?'

Hij legde uit dat steeds meer van zijn cliënten kinderen leasen. Voor een vast bedrag krijg je kinderen naar keuze, eventueel in een time-sharing-concept, zonder daar meteen voor je hele leven aan vast te zitten. Vooral voor mensen met drukke carrières is zoiets een ideale oplossing – en gecombineerd met een beursnotering wordt het helemaal interessant.

Toen we het er aan tafel eens over hadden, zei onze dochter dat zij blij was dat zij en haar broer niet geleased zijn, maar in een normaal gezin opgroeien. Mijn man merkte op dat zij daar inderdaad wel profijt van hadden. Je zou, peinsde hij, die meerwaarde best economisch kunnen vertalen. Mijn zoon zag wat hij bedoelde, maar vond dat een risico-clausule in ieder geval op zijn plaats zou zijn. Hij zag nu wel een goede toekomst voor zich – maar het kon natuurlijk ook gebeuren dat er over twintig jaar ineens helemaal geen vraag meer is naar financieel adviseurs.