Aldo Clementi

Muzio Clementi (1752-1832) kennen alle beginnende pianisten, Aldo Clementi (1925) is een andere. Hij is dol op hermetische canons in gesloten systemen, in het verlengde van Webern en Dallapiccola, maar dan minder melancholiek. Toelichter David Osmond-Smith meent zelfs een Siciliaanse droge ironie te ontwaren. Ik zou liever willen spreken van helder en direct als Venetiaans glaswerk; zó droog vind ik Dallapiccola nu ook weer niet. De tien composities die het Ives Ensemble uitvoert, brengen de periode 1956-1997 in kaart met maar liefst acht cd-premières. En slechts één compositie draagt de titel Canoni, maar zo hadden er meer kunnen heten. De uitvoeringen zijn ronduit fantastisch.

Het idee van dynamische groepscomposities waarbij elke stem zijn eigen weg in een eigen tempo zoekt, komt van Morton Feldman (1926-1987). Zijn vroege stukken waarin die techniek te vinden is, duurden kort, de extreem lange schreef hij later. `It's a little piece for violon and piano', onthulde Feldman over zijn compositie For John Cage. Jawel, little, maar dan toch nog in 69 minuten tijdsduur in de intense uitvoering door violiste Josje ter Haar en pianist John Snijders. Een Japanse versie heeft twee cd's nodig!

Is de toelichting bij de Clementi-cd vaag literair, Art Lange biedt een uitstekend exposé over de asymmetrische Feldman-patronen en zijn oriëntatie op oosterse tapijten en Amerikaanse schilderkunst.

Aldo Clementi: Madrigale. Ives Ensemble. Hat Hut Records nr. 123.

Feldman: For John Cage. Hat Hut Records nr. 124.