Pilaren kunnen ook mooi zijn

NEW YORK/MIAMI Op een bar mitzwah-feestje waar ik voor barman speelde, kwam ik een 46-jarige weduwe tegen, Fay Sheslow. Toen ik haar ontmoette wist ik natuurlijk nog niet dat ze weduwe was.

Maar binnen een paar uur heeft ze het me allemaal verteld. Een gruwelijke ziekte had haar man weggevreten. De naam van de ziekte wilde ze niet noemen, maar wat het wegvreten betreft heeft ze geen detail overgeslagen.

Ik leef van de verhalen van anderen. Ik kan het me niet permitteren de hele dag achter mijn bureau te zitten. Dan zou ik de verhalen van kakkerlakken en muizen moeten opschrijven.

,,Wat doet iemand als jij in de catering?'' had ze gevraagd.

,,Ik ben een van die schrijvers van wie de honden geen brood lusten'', antwoordde ik. Met een lachje, om aan te geven dat het leven weliswaar flink zijn best had gedaan mij eronder te krijgen, maar dat dat toch niet helemaal was gelukt.

Ik ontfutsel mensen verhalen, in ruil voor illusies.

,,Je moet de moed niet te vroeg opgeven'', zei Fay Sheslow en pakte mijn hand. ,,Overigens, ik ben Fay Sheslow.''

Dat ze Fay Sheslow heette wist ik allang, want ze had zich al drie keer aan mij voorgesteld.

,,Van dromen kan ik de huur niet betalen. Wat wil je van de bar?''

,,Een cocktail, maakt niet uit welke'', zei Fay Sheslow.

Ik had veel cocktails gedronken in mijn leven, maar hoe je ze moest maken, daar had ik nooit zo op gelet.

,,Een wodka-tonic met een vleugje cranberrysap?''

,,Dat is goed'', zei Fay Sheslow.

Toen kreeg ik een ingeving. Ik weet niet eens meer hoe ik er op kwam. Ik keek naar het gezicht van Fay Sheslow, mixte haar cocktail en opeens zei ik, ,,ik kan het me niet permitteren me over te geven aan waanideeën, ik heb een zoon. Hij wordt volgende maand negen.''

Een strijkje speelde het tienduizendste Israelische volksdansje.

,,Waar is je zoon?''

,,In een internaat in Zwitserland.''

,,En de moeder?''

,,Een Zwitserse uit Lausanne. Op het eind konden we elkaar niet meer luchten of zien. Ze is teruggegaan naar haar familie.''

Ze streelde mijn wang. ,,Hoe heet je zoon?''

Zo kreeg ik een zoon in een Zwitsers internaat en voor het eerst sinds maanden bood mijn leven weer perspectief. Ik had eerder met die zoon moeten beginnen.

Fay Sheslow liet me niet meer los die avond. Zelfs het strijkje was al naar huis, maar Fay Sheslow liep rond alsof het allemaal nog moest beginnen. ,,Mijn kinderen zijn oud genoeg om voor zichzelf te zorgen'', zei Fay Sheslow.

Tien dagen later zaten we in Miami Beach. In een goedkoop hotel waar ook veertig rappers hun intrek hadden genomen. De rappers oefenden bij voorkeur tussen middernacht en zes uur 's ochtens. Iedere ochtend werd ik met koppijn wakker. Ik had gezegd dat ik geen geld had voor Miami.

Fay Sheslow begreep veel en betaalde alles.

Toen ze de eerste keer een badpak aandeed zei ze, ,,mijn benen zijn pilaren. Na mijn kinderen heb ik mijn lichaam helemaal verwaarloosd. Mijn man keek er toch niet meer naar.''

Haar benen waren inderdaad pilaren. Pilaren kunnen ook mooi zijn. Een fabrikant van illusies moet mild zijn als het om schoonheid gaat. ,,Fay'', zei ik, ,,je benen zijn pilaren van een Griekse tempel.''

Het ging er niet om dat ze het geloofde, het ging er om dat ze het wilde geloven. Als fabrikant van illusies hoef je je alleen maar bezig te houden met wat mensen willen geloven. Iedereen wil iets anders geloven, maar geloven willen ze allemaal.

Het verlangen van mensen was een gat waarin ik was gesprongen, maar het was zo diep en breed dat ik niet meer bij de rand kon.

's Ochtends vroeg gingen we op een van de terrasjes van Ocean Boulevard zitten en keken naar eindeloze rijen halfnaakte mensen. Overal kwam zwoele muziek vandaan. Op de plaats waar Versace was doodgeschoten kusten we elkaar gepassioneerd.

,,Je moet doorgaan met schrijven'', zei Fay Sheslow. ,,Het leven is een aaneenschakeling van selectieprocedures'', zei ik, ,,door sommige selectieprocedures ben ik niet heengekomen. Nu zit ik in de catering en dat is ook goed.''

Dat eerste klopte wel, maar het ging er om de procedures aan te wenden tot je voordeel. Niet meer geselecteerd te worden, maar zelf selecteren. Mensen selecteren, woorden selecteren, schrijven.

,,Je bent anders dan andere mannen'', zei Fay, ,,je bent teder en agressief tegelijkertijd. Dat vind ik heel sexy. En je had mijn zoon kunnen zijn.''

Er woonde ook een stierenvechter op Ocean Boulevard. Met een baard en zonder tanden. 's Middags van 3 tot 5 vocht hij met auto's in ruil voor wat kleingeld. Fay zei, `die man is het wonder van Miami Beach.'

De vierde avond ging het mis. Ik had voor de verandering Fay Sheslow meegenomen naar een duur Frans restaurant. ,,Vanavond betaal ik'', zei ik. Ik wilde ook wel eens lekker eten.

We dronken veel en toen we terugkeerden naar onze kamer lag mijn geslacht als een heel klein worstje in de hand van Fay Sheslow. Als een cocktailworstje door een verveelde gast met prikker en al vastgeprikt in een bloemstuk.

,,Het geeft niet'', zei Fay Sheslow. ,,Dat kan gebeuren.''

Maar het gaf natuurlijk wel.

Mijn geslacht werd steeds kleiner. Daarnet was het nog een cocktailworstje, nu leek het meer op een zilveruitje en binnenkort zou het helemaal verdwenen zijn.

,,Het is je zoon'', zei Fay, ,,je voelt je schuldig.''

Ik was helemaal vergeten dat ik een zoon had.

,,Dat is waar'', zei ik, ,,ik denk veel aan hem. Je moet het niet persoonlijk opvatten.''

,,Mijn man had het ook heel vaak'', zei Fay. ,,En dan vroeg ik, wat is het? Ben ik te dik? Vind je me niet meer aantrekkelijk? Zijn mijn benen te vet? Is het de sinaasappelhuid?''

,,Stop. Alsjeblieft Fay'', zei ik, ,,stop. Je moet niet zo slecht over jezelf denken. Je hebt geen sinaasappelhuid.''

,,Kijk dan.''

Ze toonde me haar bovenbeen en een stuk van haar bil en in haar hand hield ze nog altijd het zilveruitje.

,,Laten we het anders noemen'', zei ik. ,,Laten we het mandarijnenhuid noemen, of de huid van jonge clementines. Als je de woorden verandert, verandert de werkelijkheid, begrijp je?''

,,Nee'', zei ze, ,,dat begrijp ik niet.''

Ik ging naar de badkamer en zei, ,,lieve god, geef me toch een erectie, als het niet voor mij is, doe het dan voor Fay Sheslow. Die denkt dat haar benen pilaren zijn en ze heeft gelijk. Maar pilaren kunnen ook mooi zijn.

,,Schoonheid is ook maar een idee dat uitgedaagd kan worden als een bokser. En bijgesteld. En binnenstebuiten gekeerd.''

Maar de god van erecties had het te druk die avond. Er waren natuurlijk ook pillen, maar daar wilde ik liever niet aan beginnen. Bij verkeerd gebruik van die pillen kon je een hartinfarct krijgen en het leken me typisch pillen die ik verkeerd zou gebruiken.

,,Wat zit je toch op de hielen?'' vroeg Fay Sheslow toen ik terugkeerde naar de kamer met een handdoek om mijn middel.

,,Niets'', zei ik.

,,De volgende keer'', zei ze, ,,wil ik een foto van je zoon zien. Ik wil weten of hij op je lijkt.''

Wat moest ik zeggen? Er is geen foto, er is geen zoon, en er is ook geen volgende keer.

,,Verkracht me zachtjes'', zei Fay Sheslow.

Ik lag al op haar. Dit was de aanvliegroute naar liefde, dat er geen vliegveld was, was alleen maar een detail waar een fabrikant van illusies zijn hand niet voor hoefde om te draaien.

,,Je meent het toch?'' vroeg Fay, ,,je meent het toch wel allemaal?''

Als ik mijn leven over mocht doen zou ik een tangodanser worden. Maar wel eentje die zijn tong verloren had.