SUEDE

Head Music, de vierde cd van Suede, geeft je de neiging af en toe je speakerboxen te checken – zo nadrukkelijk werd in een aantal nummers de mogelijkheid van stereo gebruikt. In bijvoorbeeld Can't get enough suist het geluid van links naar rechts en weer terug, wat behalve een kermisgevoel ook een duizeligmakend effect geeft. Brett Anderson, de zelfverklaarde koning van de Engelse popmuziek, heeft er op deze nieuwe cd blijkbaar alles aan gedaan om zijn overslaande adolescentenstem door een zo weelderig mogelijk rockgeluid te laten omlijsten.

Dat betekent dat de ordinaire glamrock van eerdere platen is verlaten voor een zwaarder en meer gedragen geluid. Tussen de standaard rockinstrumentatie werden allerlei violen en exotische instrumenten (rinkelende belletjes, Indiase trommels, een sitar) geweven. Het resultaat klinkt rijk maar ook wel heel serieus. Want was de lichte vulgariteit juist niet de charme van Suede? Dat Andersons nu eens `croonende' dan weer krijsende stem werd begeleid door een tamelijk kaal geluid was op zijn eigen manier imposant. De groep klinkt nu in sommige nummers, met het nieuwe geluid, opnieuw indrukwekkend, zoals in de opening Electricity. Maar soms verlang je naar die goedkope kermissfeer van weleer.

Suede. Head Music (nud 494243-2)