Open gelijk een Mond

,,De mensen weten niet meer wat liefde is, meneer. Bewijzen? Awel, ze dansen niet meer met elkaar, alleen in grote groepen. Recuperatie. Op de trappen van het justitiepaleis vragen reclamemensen aan het volk om tegen zichzelf in bescherming te worden genomen, Censureer ons, aub. Witte ballonnen. Wij zijn ten allen tijden schuldig, mon ami. Als ge da moar wèt. Papa ziet met afgrijzen hoe zijn bezorgdheid en intens medeleven zich op eigen houtje heeft vertaald in een glimmende erectie. Kleine Virginie kijkt met grote ogen hoe papa de badkamer ontvlucht. Ce sont les jeux de Satan. Recuperatie. Te veel politiek. 't Is dankzij het profiteren van de sociale zekerheid da ge monsters creëert. Eén grote samenzwering. Te weinig politiek. heren in het halfduister die fezelen met elkaar. De vorst, de premier, oude getrouwen. Het volk behoeft een ontlading, Majesteit. Geen slogans maar waardigheid. Laat ze klaarkomen in onbeschrijven wit. Een wenende kleine met een kom spaghetti op zijn kop. En nu is 't genoeg, we hebben het gehad, de straat op.''

Uit: Open gelijk een mond, Jeroen Olyslaegers (1965). Verschijnt in september 1999 bij Uitgeverij Meulenhoff.