Haperende hossers

Reefer Madness heet de film, en hij duurt iets meer dan een uur. Sommige filmhandboeken kennen dit uit 1936 daterende werk als Tell Your Children. De regisseur is Louis Gasnier, een Fransman die na enkele films met Max Linder de grote plas overstak om zijn geluk in Amerika te beproeven en daar veel succes oogstte met eenakters als Exploits of Elaine.

Reefer Madness doet echter vermoeden dat Gasnier de overgang van de zwijgende naar de gesproken cinema niet helemaal zonder kleerscheuren overleefd had. Het is een voornamelijk tot hilariteit stemmend gelegenheidswerkje, waarin wordt gewaarschuwd tegen het gebruik van marihuana en deze drug zo'n beetje tot volksvijand nummer één wordt uitgeroepen. We zien gebruikers – op het eerste gezicht frisgewassen blanke Amerikanen uit de middenklasse – tot zware krankzinnigheid, misdadigheid en zelfmoord vervallen na het gebruik van marihuana.

Een curiosum dus, deze film. En curieus is dus dat je hem integraal via het Internet kunt bekijken. De Amerikaanse website The Sync (www.thesync.com) voert Reefer Madness op in haar welvoorziene menu's met speel- en andere films. Onder de langere films die The Sync – overigens geheel gratis – laat zien zijn klassieke meesterwerken als Het Kabinet van Dr. Caligari en Nosferatu. Maar ook meer hedendaagse films als Walls of Sand van Erica Jordan, Het Evangelie volgens Mattheus van Pasolini en zelfs een lange documentaire, White Hotel van Diane Griffin.

Nu is het kijken naar een film via Internet nog steeds een beetje een opgave, zelfs wanneer er, zoals bij The Sync, behalve de versie van 28.8 Kbps steeds ook de mogelijkheid bestaat een videostroom van 56 Kbps binnen te halen, via een ISDN-lijn bijvoorbeeld. Het beeldje blijft drie bij vier centimeter – pogingen tot opblazen leveren slechts veel vlekken op – en je moet hopen dat de personages in beeld niet al te bruusk bewegen, want dat kan de datastroom niet bijbenen.

Nu is een dergelijke hapering zelfs niet ongewoon bij reguliere digitale televisie, via satelliet bijvoorbeeld. Een min of meer statisch beeld op doorsnee televisieformaat – grasmat met stilstaande voetballers – heeft, naar men zegt, een twintig maal bredere stroom nodig (zo'n 2 Mb per seconde), terwijl een zeer bewegelijk beeld – hossende carnavalsgangers – zo'n 10 Mbps nodig heeft om mooi door te komen. Omdat exploitanten van tv-stations nu eenmaal op de kleintjes letten en zo min mogelijk bandbreedte op de satelliet afhuren, zie je steeds vaker die carnavalsgangers even in de lucht stil hangen of in groene blokjes desintegreren.

Zo bezien is het eigenlijk nog heel aardig wat er doorkomt via gewone telefoonlijn of ISDN, vooral dankzij de nieuwe G2-versie van de Real Player, die onregelmatigheden en haperingen in de beeldstroom heel aardig weet op te vangen en te verdoezelen. Niettemin is voor ontspannen televisiekijken via Internet het wachten vermoedelijk toch op een meer algemene invoering van ASDL of kabelmodems.

Het ligt helaas in de lijn der verwachting dat met de invoering van die technieken het grappige en gratis karakter van een site als The Sync weer verloren zal gaan.

(www.thesync.com)