Medicijnkosten

In het redactionele commentaar (NRC Handelsblad, 29 april), over de medicijnkosten werd indirect gesuggereerd dat een overheidstekort zou ontstaan tengevolge van de kosten van medicijnen. ,,Borst heeft een financieel probleem - een gat in de uitgaven voor de gezondheidszorg''. De overheid betaalt echter geen cent aan medicijnen en kan zodoende ook geen tekort krijgen. De kosten van medicijnen worden via premies opgebracht door de verzekerden, particulier en ziekenfonds en ook betaald door de zorgverzekeraars of de patiënten zelf.

De overheid zal alleen maar op puur theoretische gronden een tekort kunnen berekenen ten aanzien van medicijnenuitgaven.

Dat de premies van de ziektekostenverzekeringen worden meegenomen bij de loononderhandelingen en daardoor van belang zijn doet niets af aan het feit dat de overheid bij het suggereren van ontstane tekorten en het willen beïnvloeden hiervan een verantwoordelijkheid naar zich toe blijft trekken die past bij een plangeleide economie.

Het is de vraag of dat nog zin heeft en überhaupt werkt in een modern Europa met concurrentie vanuit andere landen en een nauwelijks te beïnvloeden prijsvorming; datzelfde Europa waarbij, vaak om budgettaire redenen ontstane, wachttijden in Nederlandse ziekenhuizen een gezondheidstoerisme kan ontstaan naar omliggende landen.

Er is in de medische sector nog voldoende wil om meer over de inhoud dan de centen te praten, er lijkt voldoende ruimte om over kwaliteit en doorzichtige vergoedingssystemen te overleggen. Het wordt hoog tijd hier een speerpunt van beleid van te maken. Men veroorzaakt op de lange termijn een onwerkbaar geheel met steeds minder eigen verantwoordelijkheid wanneer men doorgaat met pseudoredenaties en pseudotekorten.