Israel streeft naar blijvende apartheid

Volgens de Oslo-akkoorden hadden de Palestijnen op 4 mei van dit jaar een onafhankelijke staat mogen uitroepen. Onder druk van Israel is dit niet gebeurd. Raji Sourani vindt dat het vredesproces wordt misbruikt om de Palestijnen een apartheidssysteem in de maag te splitsen. De VS mogen dit, gezien hun eigen verleden, niet toestaan.

Tweehonderdtwintig jaar geleden staken de inwoners van de Britse koloniën in Amerika de koppen bij elkaar en stelden hun Onafhankelijkheidsverklaring op. Ze vroegen daarvoor geen koning of grote mogendheid om verlof. Het was een eenzijdige daad. Nu zijn onafhankelijkheidsverklaringen natuurlijk per definitie eenzijdig, omdat het anders loyaliteitsgeloften zijn.

Bijna 187 jaar later schreef Martin Luther King jr., de leider van de burgerrechtenbeweging die ernaar streefde ook Amerikanen van Afrikaanse herkomst deelgenoot te maken van die verklaring en die revolutie, vanuit de gevangenis een antwoord aan de blanke dominees die hem hadden bezworen zich in te houden en zijn campagne van burgerlijke ongehoorzaamheid niet door te zetten. Op vernietigende wijze zette King de funeste gevolgen uiteen die de segregatie voor zijn kinderen had, en stelde: ,,Te lang uitstel van gerechtigheid is afstel van gerechtigheid.''

Op 4 mei van dit jaar had het Palestijnse volk gehoopt dat zijn leiders in staat zouden zijn Israel en de VS het hoofd te bieden en de onafhankelijkheid uit te roepen na tientallen jaren van Israelische bezetting. We hadden staande kunnen houden dat het omwille van onze vrijheid nodig was eenzijdig het recht op zelfbestuur voor het Palestijnse volk op te eisen. 4 mei 1999 had een dag moeten zijn waarop we tot onze wereld zeiden, met onze eigen ,,luide en duidelijke stem'', dat we niet het fiat van Israel zouden afwachten om een volwaardig bestaan te leiden, om als een volk, met onvervreemdbare rechten, vastbesloten als vrije burgers in onze eigen staat te leven. Maar opnieuw genegeerd schrijf ik dit vanuit de gevangenis die Gaza voor zijn miljoen inwoners is.

Wij genieten geen vrije doorgang van Gaza naar de Westelijke Jordaanoever. Reispasjes die ons in staat stellen te bidden op de heilige plaatsen van Jeruzalem worden ons consequent geweigerd. Wanneer we naar bepaalde wijken van Jeruzalem gaan, worden we opgejaagd en genadeloos gehinderd om het feit dat wij Palestijnen zijn. Onze vissers worden geramd en beschoten door Israelische marineschepen. Ons land wordt ons ontstolen en onze huizen gesloopt. Onze volksgenoten in Jeruzalem worden beroofd van het recht daar te wonen. Onze jongeren worden gemarteld in Israelische gevangenissen. Onze rechten krachtens de Vierde Conventie van Genève worden naar willekeur geschonden door de Israelische regering die bij voortduring nederzettingen vestigt en collectieve straffen oplegt. We worden door onze `partners in de vrede' zozeer als tweederangs mensen beschouwd dat we niet eens dezelfde wegen mogen gebruiken als zij. De Israelische regering heeft het Zuid-Afrikaanse apartheidsstelsel zozeer overgenomen dat wij onze identiteitskaart bij ons moeten hebben wanneer we van het ene dorp op de Westelijke Jordaanoever naar het andere reizen.

Op de drempel van het derde millennium leven miljoenen Palestijnen verstrooid in alle delen van de wereld. Velen wonen in vluchtelingenkampen en bezitten nog de sleutel van hun huis en het eigendomsbewijs van hun grond. Velen kunnen schrijnende verhalen vertellen over hoe hun vader en grootvader van ouderdom en verdriet zijn gestorven in Beiroet, Damascus of Amman met op zak de sleutel van hun huis, dat ze sinds hun vlucht in 1948 niet hadden teruggezien. Intussen woont een voor de gruwelen van de holocaust gevluchte jood in het huis van die Palestijn zonder ooit navraag te doen naar de naam en verblijfplaats van de rechtmatige eigenaar. Er is hier enige morele dubbelzinnigheid in het spel, maar die rechtvaardigt geen onrecht van het ene verdrukte volk jegens het andere.

We spreken niet vaak over herstelbetalingen voor alles wat we zijn kwijtgeraakt wanneer we dromen van een wereld waarin etnische zuivering niet wordt geaccepteerd. We hebben toegezien, in stomme verwondering, hoe de Verenigde Staten zijn opgetreden tegen de etnische zuiveringen door de Serviërs. In plaats van de Kosovaren generaties lang te laten kreperen in vluchtelingenkampen, hebben de Verenigde Staten en Europa blijkbaar de noodzaak ingezien deze mensen hun huizen terug te geven.

Ook wij hopen dat al onze vluchtelingen ooit naar huis zullen terugkeren. In Oslo vestigden onze onderhandelaren hun hoop op het vredesproces, maar de rechtmatigheid van hun streven lijkt te zijn voorbijgegaan aan de onderhandelaar aan gene zijde van de tafel die woonde op het gestolen land van een sinds lang ontheemde en blijkbaar vergeten Palestijnse familie.

Ondanks de barre weg die we moesten gaan, vinden zij die ons kennen ons een gastvrij en hartelijk volk. Wij hebben beter verdiend dan de raad van het zwarte Congreslid John Lewis – die door een hel op aarde is gegaan om vrijheid en zelfbeschikking van zijn volk te bevorderen – namelijk: vol te houden en te blijven afwachten. Wij hoeven ons door niemand te laten zeggen wanneer wij kunnen opeisen wat ons rechtmatig toekomt.

De lijnen van het debat zijn echter zo strak voor ons uitgezet dat we zelfs met heel de Westoever, heel Gaza én Oost-Jeruzalem nog maar hooguit 22 procent van het historische Palestina zouden verkrijgen. Iedere nieuwe nederzetting of verdere versplintering van de Westelijke Jordaanoever zal een Palestijnse staat onwerkbaar maken en het streven naar andere oplossingen nieuw leven inblazen, ook het streven naar een binationale staat, waarin de Palestijnen weldra de meerderheid zouden vormen.

Wij smeken Afgevaardigde Lewis, de overigen in de overleggroep van zwarte Congresleden en alle andere Congresleden en Amerikanen van goede wil die hun stem hebben verheven tegen de groteske gevolgen van de apartheid, om nogmaals hun geweten en hun stem te laten spreken. Generaties Palestijnen mogen de `vervreemdingspolitiek' van de ene Amerikaanse regering na de andere verafschuwd hebben, maar nog altijd stellen zij een fundamenteel vertrouwen in het Amerikaanse volk en zijn goede wil om verdrukte volkeren waar ook ter wereld recht te doen wedervaren. Dat het vredesproces wordt misbruikt om ons een apartheidssysteem in de maag te splitsen is waanzin en kan niet de wil van het Amerikaanse volk zijn.

De afgelopen maand is de reclame voor tabak aan banden gelegd en is de druk op de wapenlobby van de National Rifle Association toegenomen. Door de ijzeren greep van de pro-Israellobby op het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid aan de kaak te stellen maken de VS de driehoek compleet en bevorderen zij in hoge mate het streven naar een gerechte vrede in deze regio. Vanuit onze benarde positie hier kunnen wij slechts hopen dat spoedig de dag zal komen waarop de roep van duizenden Amerikaanse christenen, joden en moslims om een evenwichtiger Amerikaanse beleid inzake het Palestijns-Israelische conflict zal worden gehoord.

Het onafgebroken praten en verwarring zaaien door onze Israelische gesprekspartners begint hoe langer hoe meer niet op uitstel maar op afstel van gerechtigheid te lijken – misschien onherroepelijk en voor altijd. Wij Palestijnen, en met ons alle vrijheidslievende mensen, hebben veel beter verdiend.

Raji Sourani is directeur van het Palestijns Centrum voor de Rechten van de Mens. © International Herald Tribune/NYTS