Ron Zwerver kan eindelijk bij zijn moeder op de koffie

Met zijn familie en oud-coach Joop Alberda op de tribune speelde volleyballer Ron Zwerver in Maaseik de laatste wedstrijd uit zijn loopbaan. ,,Hier had ik echt naar toe geleefd. Ik ga een heerlijk leven tegemoet.''

Niemand zal in het topvolleybal meer bloedstollende vijfsetters hebben gespeeld dan Ron Zwerver. Dus moest zijn allerlaatste optreden ook zo'n wedstrijd zijn. Dat hij die met Roeselare met 3-2 van Maaseik verloor, maakte eigenlijk niet zo heel veel uit. ,,Ik wilde in ieder geval in stijl afsluiten'', zei Zwerver na afloop. ,,Dat is ondanks het verlies wel gelukt, denk ik.''

Om half elf op een zaterdagavond net over de grens in het Belgische Maaseik eindigde de prachtige loopbaan van Zwerver. ,,Ik ben blij dat het afgelopen is'', hijgde hij meteen na de laatste bal. ,,Hier had ik echt naar toe geleefd. Ik hoef die zaal niet meer in. Ik ga een heerlijk leven tegemoet.'' Maar het afscheid liet hem toch niet koud. Hij had tranen in zijn ogen en even kon hij niets zeggen. Die emotie hoort bij Zwerver. Zo reageerde hij in zijn carrière vaak na belangrijke overwinningen én vooral nederlagen. ,,Ik ga het volleybal missen, natuurlijk'', wist hij ook wel.

Het afscheid was onvermijdelijk. Na elke wedstrijd die hij speelde had hij pijn. En die pijn werd steeds heviger. Zijn achillespezen en gouden rechterschouder zijn versleten door de jarenlange belasting. Daarom kon hij niet meer zo hard slaan als vroeger. Vooral mentaal was het de hoogste tijd geworden. Na het Olympische Spelen van '96 had hij zijn interlandcarrière al afgesloten, nu stopt hij ook met het lucratieve clubvolleybal ,,Wat had ik nog moeten doen? Italië ben ik na zes zware jaren zat en nog een seizoen in België had ik ook niet meer kunnen opbrengen. Het is mooi zo. Ik heb met Roeselare geprobeerd om het bolwerk Maaseik te stoppen. Dat was een leuke uitdaging tot besluit. Graag had ik Roeselare de titel bezorgd, maar dat is helaas niet gelukt.''

Zijn hele familie was naar Maaseik gekomen om zijn laatste wedstrijd te zien. Vader, moeder, broer, zus, vrouw én dochter Demi van twee, ze zaten in de lawaaierige broeikas aan de Sportlaan tussen de aanhang van Roeselare. Na de wedstrijd gingen ze gezamenlijk naar een hotel in Geleen. ,,Ook als we verliezen, zullen we een biertje drinken'', had Zwerver vooraf aangekondigd.

Ook oud-bondscoach Joop Alberda toog zaterdagavond naar België. Hij wilde ,,het afscheid van een standbeeld'' niet missen. Onder hem speelde Zwerver eerst bij de nationale jeugdploeg en daarna bij het grote Oranje, met het olympisch goud van '96 als het grootste succes. ,,Bedankt voor alles wat je gedaan hebt'', fluisterde Alberda de speler toe tijdens hun omhelzing. Zwerver was er van onder de indruk. ,,Een mooi gebaar van Joop dat hij hier is'', vond hij. Zelf zal Zwerver over anderhalve week naar Italië reizen om daar zijn vriend Peter Blangé kampioen te zien worden met zijn oude club Treviso. ,,Daar moet ik bij zijn.''

Het had zaterdag niet veel gescheeld of zijn carrière zou met vier dagen zijn verlengd. Want bijna had Roeselare in Maaseik de stand in de finalereeks nog gelijkgetrokken. En dan had iedereen woensdag weer moeten terugkomen voor de vijfde en beslissende partij. Roeselare, dat al negen jaar niet meer in Maaseik had gewonnen, kwam met 1-0 en 2-1 voor. Uiteindelijk draaide het op een vijfde set uit. Daarin was de ervaren Zwerver nog één keer op zijn best te zien. Hij ving de ballen perfect op en maakte vier punten.

De strijd in die laatste set ging lang gelijk op. Een ace van spelverdeler Heynen bracht Maaseik bij 13-11 voor het eerst op twee punten verschil. Het werd 13-12, 14-12, daarna ging de bal naar Zwerver, die zijn laatste smash niet op de grond kreeg. De tegenaanval van de thuisploeg was wel raak en na tweeënhalf uur spel zat het er op. Maaseik, met de uitblinkende Nederlander Marko Klok, was kampioen. Zwerver gaf spelverdeler Kris Tanghe een hand en werd vastgepakt door de grote handen van Martin van der Horst, die jarenlang zijn ploeggenoot was. Daarna liep hij tussen de feestvierende Maaseikers door naar de tribune met zijn familie. ,,Jongens, het is over!''

Het wachten is nu op een officiële afscheidswedstrijd. Zwerver zei zaterdag stoer dat hij daar niet echt behoefte aan heeft. Net zoals hij zo laconiek mogelijk probeerde te reageren op de mededeling dat hij nu wel ridder zal worden. Peter Blangé kreeg het lintje als aanvoerder van de gouden olympische ploeg en ook de Friese middenspeler Jan Posthuma werd geridderd. En nu mag Zwerver (463 interlands) niet worden vergeten. ,,Ik ben al blij met die gouden medaille, joh'', wimpelde hij het gevoelige onderwerp af. ,,Ach, ik hoor het allemaal wel.''

Hij verlangde vlak voor middernacht in Maaseik eigenlijk alleen naar rust. Die vond hij al even in een onderonsje bij zijn moeder op de verder verlaten tribune. ,,Nu kan je eindelijk bij je moeder koffie komen drinken'', zei ze tegen hem. Vader Theo, de grootste fan van de record-international, had na afloop toch gemengde gevoelens. ,,Ik zei tijdens de wedstrijd al tegen mijn vrouw dat het eigenlijk jammer is dat hij stopt.''