De man die Oasis ontdekte

Alan McGee's grootste talent zit duidelijk zichtbaar aan weerszijden van zijn hoofd: zijn gehoor. McGee, de ontdekker van onder andere Oasis, is geen geweldige muzikant en geen geweldige zakenman maar een goeie A&R-manager (Artist & Repertoire-manager; bij platenmaatschappijen degene die beslist welke groep een contract krijgt). En als zodanig gaf hij de wereld Britse groepen als Primal Scream en The Jesus & Mary Chain. Het grote geld (McGee's privé-fortuin is zo'n 25 miljoen pond) kwam begin jaren negentig met Oasis.

Vanavond zendt de NPS een BBC-documentaire uit over de roodharige Schot, met de titel The Man Who Discovered Oasis - Alan McGee. De Nederlandse titel doet de man waarschijnlijk meer recht: Alan McGee — Punk, Pop en Politiek. Want Alan McGee is in Engeland inmiddels ook bekend om zijn politieke bemoeienis. Hij werd door Tony Blair ingezet bij het vergaren van stemmen voor Labour. En na diens verkiezing nam McGee zitting in allerlei meedenk-commissies, zoals de Creative Industry Task Force. Daar groeide hij al snel uit tot Blairs opponent, onder meer omdat hij wilde bedingen dat jonge popmuzikanten niet gedwongen worden om oninteressante baantjes te zoeken.

De documentaire is een uurlang eerbetoon aan de pop-ontdekker. Begeleid door een commentaarstem die normaal gesproken is voorbehouden aan natuurfilms, komen allerlei mensen, waaronder Malcolm McLaren en Steve Sutherland (hoofdredacteur van de New Musical Express) aan het woord over dit fenomeen. McGee was niet altijd succesvol als manager. Ook in de jaren tachtig dacht hij diverse malen dat hij de toekomst van rock `n' roll in huis had, maar Swervedriver en andere `shoegazer'-groepjes maakten die belofte niet waar. Van 1988 tot 1992 was McGee nagenoeg bankroet. De enige manier om de huur te kunnen opbrengen was om naar Amerika te togen en daar `zijn' bands met veel poeha voor een flink bedrag aan de man te brengen bij platenmaatschappijen. Rond dezelfde tijd werd McGee gegrepen door de acid house en xtc-scene. Hij organiseerde house-parties op kantoor en deed een drank en drugsverslaving op die in 1994, vlak voor de doorbraak van Oasis, bijna zijn dood werd. Na negen maanden afkicken was McGee in 1995 clean. Tegenwoordig is, zo vertelt hij, zijn gezondheid zijn waardevolste bezit — hij drinkt nog slechts kamillethee, zo vertelt spottend Malcolm McLaren die hem met vileine oma-stem een `pop-entrepreneur' noemt.

Inmiddels is muziek niet meer zijn grootste hartstocht: ,,Muziek is werk, voetbal mijn passie.'' Het is onduidelijk of hij ooit nog een grote band zal ontdekken. Het is zelfs de vraag of dat gewenst is, blijkt uit het enige onvertogen woord in de film, van Steve Sutherland van de NME. Volgens Sutherland wijten sommigen de deplorabele staat van de Engelse popmuziek van dit moment aan McGee. Want McGee zou een behoudende smaak hebben met The Jesus & Mary Chain als de nieuwe Velvet Undergound, Primal Scream als The Rolling Stones en Oasis als The Beatles. Inmiddels is McGee's grootste ontdekking alweer bijna uit beeld verdwenen. En daarmee verdwijnt ook McGee's belang. Daarom: interessante documentaire, maar wel vijf jaar te laat.

Alan McGee — Punk, Pop en Politiek, Ned.3, 20.24-21.23u.