Willem II

De miljoenen zijn Willem II van harte gegund, maar de plaatsing voor de Champions League zou het einde van de club betekenen. Huwelijken spatten uiteen, spelers zijn niet meer uit de nachtkroegen te branden, het bestuur verdwaalt in buitenlandse casino's, zelfs de technische staf zou in een jaar zoveel getafeld hebben met de notabelen van het dorp dat de heren uitgerold moeten worden naar de dug-out. Lopen is er niet meer bij. Tilburg wordt zot.

En dat was het al een beetje.

Ik ken een paar Tilburgers. Aardige mensen met de zuiderse slag. De twijfel van de oudere man is aan hen niet besteed. Het is een stad van rang en stand. De elite wentelt zich in het dubbele van het jezuïtisme: eerst de kanonnen laten zegenen door de pastoors en vervolgens schieten op alles wat beweegt. In alles – politiek, voetbal, universiteit, horeca – hebben de smaak- en spraakmakers zich op zichzelf gestort. Niet de wet of het geweten, de bazarpalavers bepalen de norm. Of je valt binnen hun meegevoel en dan besta je, of je valt erbuiten en dan bedonderen ze je bij het leven. In het beste geval knuffelen ze je gewoon dood in het vélours van hun emoties.

Nergens kom je zoveel vrouwen met gebakken haren tegen als in het knusse stadion van Willem II. Tilburg is een stad waar de matriarchale weelde wordt omgezet in macht. De vrouwen hebben het voor het zeggen. Wat dat betreft zit Co Adriaanse goed. Co is een mooie, gesoigneerde man. Het weerbarstige haar maakt hem zelfs aandoenlijk. Co heeft alle vrouwen van de stad op zijn hand en dus kan hij ook als coach niet kapot. Daarbij komt dat Adriaanse voor Tilburgers een buitenlander is en van buitenlanders is de katholieke goegemeente bang.

Ik vraag mij nog steeds af of Adriaanse wel gelukkig is in Tilburg. Regionale trots is vaak het felste nationalisme en ik geloof niet dat deze pedagoog dat hoog heeft zitten. Adriaanse is een cosmopoliet. Daarom had hij ook zo graag de Rangers van Glasgow getraind. De rugzak-idealist in hem wil graag op plaatsen zijn waar de bourgeoisie van Tilburg zich nooit zou vertonen. In mist en slagregens vallen de gebakken haren namelijk plat.

Een club die niet in staat is om vijf miljoen neer te tellen voor de transfer van sterspeler Adil Ramzi behoudt de status van amateur. Dan heb je in Europa niets te zoeken. In 1955 legde Willem II als landskampioen de uitnodiging voor het Europa Cup-toernooi deemoedig naast zich neer. PSV nam toen het startbewijs over. Het zou verstandig zijn als de club anno 1999 dezelfde deemoed aan de dag zou leggen. Ik weet wel, de heersende voetbalcultuur schiet Fellini vaak in surrealisme voorbij, maar een affiche Manchester United – Willem II zou voor ieder weldenkend mens toch te bespottelijk zijn. Sterker, het zou een belediging zijn voor Cole, York en Stam.

Willem II is de icoon van de nivellering in het Nederlandse voetbal. Dat was duidelijk te zien in de wedstrijden tegen Betis Sevilla. De Spaanse middenmoter tikte de Tilburgers genadeloos weg. Opeens bleek dat libero Hyypiä, middenvelder Galásek en aanvaller Ramzi de koorts van Europese wedstrijden missen. Bombarda bleef al helemaal buiten beeld. Een bestuur dat meer van de jongens dan van geld houdt, kan die demonstratieve vernedering niet vergeten. Het geld van de Champions League weegt overigens niet op tegen de provinciale naamsbekendheid. Volgens oud-voorzitter Wim Groels speelt Willem II in een regio waar 25 procent van de clubs uit het betaald voetbal vandaan komt. De Tilburgers kunnen dus beter hun eigen regiostatus bewaken dan Brabant te kakken te zetten in Europa. Het laatste wordt hun nooit vergeven.

Naar verluidt verwacht Willem II veel empathisch inlevensvermogen van de lokale industrie. Burgemeester Johan Stekelenburg zou reeds als een predikende ronselaar op stap zijn. Ik begrijp Stekelenburg. De gewezen FNV-voorzitter heeft in Tilburg zijn praalgraf gevonden. Hij is al enkele jaren maatschappelijk dood. Dat steekt de geboren activist. Europa zou die vergetelheid kunnen balsemen. Maar Willem II mag dan een club zijn waar vele zaakjes onderling worden geregeld, voetballers zijn er niet om stadsbaronnen een podium te geven.

Willem II is gesneden op de maat van Cambuur, Twente, Vitesse. De supporters – rasechte zuiderlingen – willen toch een beetje als een klagende cello in het leven staan. Houden zo.

Co Adriaanse vindt wel een andere club.