Madurodam

Het was een plechtig moment afgelopen dinsdag. Acht beurspresidenten uit de belangrijkste Europese landen tekenden een intentieverklaring om een Europees handelsplatform te starten voor de grootste beursfondsen op dit continent.

Wie nu verwacht op korte termijn goedkoop een Spaans of Italiaans aandeeltje te kunnen scoren heeft het echter mis. De weg naar een gezamenlijk initiatief zit immers vol met valkuilen. De ontstaansgeschiedenis zegt al iets over de sfeer tussen de heren, van wie de meeste al jaren zijn gewend aan een veilig monopolie. Hoe is het begonnen? Parijs dacht met Frankfurt mooie samenwerkingsplannen te hebben tot de Fransen uit de krant moesten lezen dat hun partners toch maar met de Britten in zee waren gegaan. Deze twee beurzen dachten vervolgens in een jaar tot een fusie te komen, maar dat viel erg tegen.

Nu nog eens zes beurzen zijn aangehaakt zal het tempo niet snel hoger komen te liggen. De Nederlandse afgevaardigde George Möller was duidelijk over de valkuilen: er is nog bijna niets geregeld over het (zeer kostbare) handelssysteem, de vestigingsplaats van het Europese platform, noch over de leiding van het Europese initiatief of de selectiecriteria voor de `blue chips'.

Het lijkt op de Europese Unie in Madurodam, waarbij deelbelangen ten koste gaan van het algemeen belang. AEX-president Möller nam alvast een voorschot door Amsterdam ,,niet kansloos'' te noemen als vestigingsplaats. Hetzelfde geldt vermoedelijk voor de andere zeven steden. En de Europese president? Misschien iets voor George Möller die dan na een jaar of drie door zijn Franse ambtgenoot wordt vervangen.