Curaçao naar de stembus: voor of tegen de premier

Ruim een jaar na de parlementsverkiezingen op de Nederlandse Antillen kiezen de Curaçaoënaren vandaag hun eilandsraad, die is te vergelijken met de gemeenteraad. De uitslag is als altijd een graadmeter voor het zittende Antilliaanse kabinet.

De T-shirts, de petten, de vlaggen, de pamfletten – alles is geel op de laatste verkiezingsbijeenkomst van de Partido Antia Restrukturá in Willemstad. De per traditie gele PAR doet deze feestelijke avond aan de Fokkerweg een poging twijfelende stemmers voor zich te winnen. Alle kopstukken, onder wie vanzelfsprekend lijsttrekker M. Pourier, zijn opgetrommeld. Een opgewonden omroeper jut de honderden belangstellenden op: ,,De PAR is de enige partij zonder schandalen'', roept hij tussen de swingende muziek door.

In PAR-kringen heerst optimisme. O. Castillo, nummer 4 op de lijst, voorspelt dat zijn partij bij de eilandsraadsverkiezingen ten minste zes van de 21 zetels haalt, ,,evenveel als we er nu hebben''. ,,Zeker weten'', voegt hij daar aan toe, terwijl hij een biertje bestelt. De PAR vormt sinds 1995 op Curaçao het bestuurscollege, samen met de Movementu Antia Nobo (MAN).

Bij de verkiezingen voor de eilandsraad speelt de landelijke Antilliaanse politiek een belangrijke rol. De Curaçaoënaren geven vandaag met hun stemgedrag óók aan wat ze van de landsregering en de oppositie vinden. De uitslag is een graadmeter voor het kabinet van premier S. Römers christen-democratische PNP, de vakbondspartij PLKP en de arbeiderspartij FOL.

De regering-Römer kwam in 1998 aan de macht bij de parlementsverkiezingen, met enkele prachtige verkiezingsbeloften. Zo zouden de broodnodige bezuinigingen het volk in geen geval treffen. Maar de zachte hand van de minister-president leidde geenszins tot vermindering van de gigantische economische problemen van de Antillen.

De vraag is op wie de eilandbewoners nu gaan stemmen: op vertegenwoordigers van het kamp-Römer (PNP, PLKP en FOL) of op de eilandscoalitie PAR/MAN die de groeiende malaise veel harder wil aanpakken.

M. Maduro is een supporter van Römer. Ze draagt een groen petje (de kleur van de PNP) als ze vis koopt op de drijvende markt aan het Waaigat, bij Venezolaanse handelaren. ,,De politiek mag niet aan de portemonnee van de mensen komen'', zegt ze. ,,We hebben al zo weinig, zeker een bejaarde als ik. Als alleenstaande moet ik het per maand met ruim 450 gulden stellen.''

Aan hetzelfde Waaigat hangt P. Margareta tegen een lantaarnpaal. Bij de eilandsraadsverkiezingen van 1995 heeft hij op de MAN gestemd. Maar daar heeft hij spijt van. ,,De MAN en de PAR willen zó zwaar bezuinigen, dat er veel overheidsbanen verdwijnen. Ik had ambtenaar willen worden, dat kan ik intussen wel vergeten. Misschien moet ik maar proberen in Nederland aan de slag te komen'', zegt de twintiger, die verlies voorspelt voor de MAN.

Anderen vallen Margareta bij. Ze vermoeden dat de MAN van de oude partijleider en ex-premier Don Martina aan populariteit heeft ingeboet door interne problemen. Zo verspeelde Martina bij de parlementsverkiezingen van 1998 veel goodwill door twee oudere vrouwen, M. Martina (geen familie) en E. Zwakhoven, van de kandidatenlijst te schrappen. Voor beide dames was dat een harde klap, omdat ze er vanuit gingen hóóg op de (blauwe) lijst te staan. Boos zochten ze de publiciteit. De reputatie van de MAN werd eerder geschaad door de affaire rondom haar gedeputeerde B. de Mey, die in 1997 met justitie in aaraking kwam wegens het aannemen van steekpenningen. Hij kwam daarvoor in de gevangenis terecht.

Bij de eilandsraadsverkiezingen zijn 124.572 personen stemgerechtigd, 65.155 vrouwen en 59.417 mannen. In 1995 ging 59,9 procent van de stemgerechtigden naar het kieshokje. Voorzitter C. do Rego van het hoofdstembureau verwacht ,,een hoge opkomst'', zonder een cijfer te geven. Maar wie door Willemstad wandelt, krijgt niet de indruk dat er sprake is van een ware verkiezingskoorts.

Frente Obrero Liberashon (FOL) timmert op het oog nog het meest aan de weg. Oranje is de kleur van deze arbeiderspartij. FOL-oprichter Godett sr. was een plaatselijke beroemdheid naar wie in Willemstad een straat is vernoemd, de Kaya Wilson (Papa) Godett. De bewoners van die kade laten blijken zeer op de hand van FOL te zijn. Velen hebben oranje vlaggen uitgehangen, die ook wapperen aan de muren van de talrijke voor de sloop bestemde leegstaande panden.

,,FOL gaat het helemaal maken'', zegt M. Girigori, een bouwvakker, vol enthousiasme. Hij rekent erop dat de partij (thans twee zetels) twee keer zo groot wordt. Een peiling bevestigt dat FOL in de lift zit. Met name FOL-minister M. Adriaens (Verkeer) zou daarvoor verantwoordelijk zijn. Hij trok vorig jaar ten strijde tegen het monopolie van de KLM op het luchtvervoer tussen Nederland en de Antillen. Adriaens riep steeds dat hij de tickets veel te duur vond.

FOL zal bij de eilandsraadsverkiezingen vermoedelijk profiteren van het optreden van haar bewindsman. Hieruit blijkt opnieuw hoe groot de invloed is van de landelijke politiek op de `gemeenteraadsverkiezingen' van Curaçao.