Militaire doelen

Met de (precisie-)aanval op de Servische staats-tv lijkt een discussie ontbrand over de vraag wat militaire doelen zijn voor de NAVO. Gelet op de wispelturigheid van de publieke opinie in het Westen, de onafhankelijkheid van de media, en daarmee op de fragiliteit van het draagvlak voor de luchtactie tegen Servië, is het bijna absurd om te suggereren dat alle (politieke en militaire) beleidsmakers van de NAVO-landen domoren of idioten zijn die op lichtzinnige wijze met een `lekker' potje oorlog voeren zouden zijn begonnen. In het zog van de allengs opkomende beeldvorming van het `arme Servië' en die discussie over militaire doelen worden de ook met precisie geleide bommen onvermijdelijke missers extra brisant.

In de operatie `Allied Force' is het geheel van doelen geleidelijk uitgebreid. Wat aanvankelijk civiel leek wordt militair doel in een helaas noodzakelijke volgende fase. Al vrij vroeg waren bepaalde bruggen – zeker die bij Novi Sad – militaire doelen. Wat later volgden (sommige) fabrieken en (sommige) elektriciteitscentrales. Michael Stein (NRC Handelsblad, 27 april) bezondigt zich echter aan demagogie als hij ook treinen als militaire doelen ziet van de NAVO. Hij doelt kennelijk op de trein die werd geraakt bij de aanval op een brug over de Morava ten zuiden van Leskovac.

Voor de NAVO zijn dergelijke gebeurtenissen missers, die zij erkent, betreurt en tracht te vermijden. Voor de Serven daarentegen zijn het terroriseren, het vermoorden en het verdrijven van Kosovaren militaire doelen, geen missers maar beleid. De vluchtelingenstromen erkennen zij niet als door hun toedoen ontstaan, om van het betreuren maar te zwijgen. Bij de `arme' Serven – en niet alleen Miloševic – spelen onmiskenbaar racistische noties mee.