Het mekka van de vrouwenliefde

Was het een tijdlang vrij rustig in de Amsterdamse lesbische scene, momenteel gebeurt weer er van alles. Eind april opende Saarein, het enige café waar alleen vrouwen werden toegelaten, haar deuren weer met als noviteit dat er nu gegeten kan worden èn dat er mannen welkom zijn. Club Sinners begon een paar maanden geleden op zondagavond met de trendy Liplickersclub-avonden en in krakersbolwerk Vrankrijk wordt sinds kort op maandag het alternatieve Mondays Grrrls georganiseerd. Bovendien telt Amsterdam weer een nieuwe SM-middag voor vrouwen en wordt er binnenkort een club geopend, You2, de eerste vrouwendiscotheek sinds vijftien jaar. Gaat de lesboscene weer bruisen?

Amsterdam wordt wel het `mekka van de vrouwenliefde' genoemd. Maar van een rijke uitgaanscultuur voor lesbiennes was de laatste jaren geen sprake meer. In tegenstelling tot het nachtleven voor homomannen waar vele verschillende clubs en feesten zijn voor leernichten, jonge en allochtone jongens, dikke of gespierde mannen en travestieten. Weliswaar bood de lesboscene ook verschillende uitgaansgelegenheden: in Vrankrijk is het alternatiever, de COC-disco is meer mainstream en Monico, een café in de rosse buurt waar zigeunerinnenportretten aan de muur hangen, trekt vooral een ouder publiek. Maar daar hield het mee op: een paar cafés, een wekelijkse avond in het COC en een aantal maandelijks terugkerende feesten. Tekenend voor de uitgaanscultuur voor vrouwen is dat een goede, complete agenda niet te vinden is, terwijl er talloze uitstekende uitgaansagenda's voor homomannen zijn.

Alom gehoorde klacht onder lesbische vrouwen was dan ook dat er te weinig keuze was, vooral voor jonge, hippe vrouwen. De scene werd te mainstream of te ordinair gevonden of te stoffig.

Verklaringen voor het niet slagen van het lesbische uitgaan zou zijn dat vrouwen minder vaak op stap gaan en minder uitgeven, waardoor ze een minder aantrekkelijke doelgroep vormen. Bovendien zou er te weinig publiciteit aan nieuwe feesten worden gegeven en zouden ze slecht georganiseerd zijn. En dat de feesten vooral op doordeweekse dagen plaatsvonden, was onaantrekkelijk voor werkende vrouwen. Gevolg was dat lesbiennes thuis bleven, uitweken naar het reguliere uitgaanscircuit of naar Internet, waar een bloeiende lesbische gemeenschap bestaat.

Langzaamaan lijkt het tij nu dus te keren. Behalve dat er meer wordt georganiseerd, zijn de reacties ook positiever. Over De Pussy Lounge, die elke derde zondag van de maand in de Roxy wordt georganiseerd, vallen laaiend enthousiaste reacties te beluisteren. Ook de vrouwenavonden in Sinners worden goed ontvangen. De 21-jarige Tessa Turner zegt over de Vivelavie, waar top 40-muziek wordt gedraaid, vooral jonge vrouwen rondlopen en het sterk naar parfum ruikt, dat het er ,,heel erg leuk'' is. ,,Veel beter dan Almere'', waar ze vandaan komt en waar ze het volgens een vriendin ,,moeten doen met één dorpspot en een enkele gabberdisco''.

Bovendien lijken lesbische vrouwen meer `partyminded' te worden. Ria van Oosten, hoofdredacteur en uitgever van Zij aan Zij, tijdschrift voor homo- en biseksuele vrouwen, merkt deze verandering ook op. ,,De jonge meiden vinden feminisme minder interessant en zijn niet meer van de sandalen en geitenwollen sokken. Ze willen dansen en sjansen en een leuke meid ontmoeten. Het gaat er veel vrijer aan toe. Bovendien komen er biseksuele meiden bij, iets wat je tien jaar geleden nog niet zag.'' Of de nieuwe initiatieven gaan lopen, kan Van Oosten nog niet zeggen. In het verleden zijn er ook van dit soort oplevingen geweest. Wel merkt ze op dat ,,de economie goed gaat. De meiden hebben meer te besteden.''

Een van de organisatoren van de Liplickersclub in Sinners, Sharon Mailuhu, denkt dat ondernemers ontdekken dat vrouwen een gat in de markt zijn. Er is behoefte aan vrouwenavonden, vindt ze. ,,Uit eigen ervaring weet ik dat heel veel vrouwen biseksuele ervaringen hebben. Er wordt veel geëxperimenteerd. Het is tegenwoordig normaal dat ook heterovrouwen op een vrouwenavond komen. Het taboe is er af.''