Alex d'Electrique mooi ingetogen

Een kwartier voor aanvang van de voorstelling F.A.T. van Alex d'Electrique komt een straatkunstenaar het theatercafé binnengelopen. Met een plastic bekertje gaat hij de gasten af. Sommigen doneren lacherig, anderen worden kwaad en weigeren te geven: ,,Is dat irritante veredelde gebedel nu ook al tot Nijmegen doorgedrongen? Laat die kerel een baan zoeken.'' Even later loopt de witgeschminkte bedelaar het podium op. Hij blijkt een van de acteurs te zijn die het publiek op een confronterende prelude heeft vergast.

F.A.T. (`Falling Apart Together'), een voorstelling van drie leden van Alex d'Electrique, werd een keer eerder, in november 1997, gespeeld en gaat nu op reis door het land. Martin Hofstra en Raymond Spannet spelen twee zonderlingen die samenwonen. De een verdient de kost als straatartiest, de ander zit thuis in een kartonnen doos. De straatartiest koopt van zijn geld krasloten, die steevast voor een teleurstelling zorgen. Verder neemt hij steeds cadeautjes mee voor zijn partner: een nieuwe doos, een confectiehemd, plastic grammofoonplaatjes met een gitaarles erop of walvisgeluiden. Het geven van de cadeaus is een klein en teder ritueel.

Het decor en de geluidsband, van Wim Conradi, spelen een belangrijke rol in de voorstelling. De mannen wonen in een kamer met zo'n dertig radio's, minstens evenveel lampen, een paar cassetterecorders en grammofoons. De cassettes die ze door elkaar afspelen, vormen een fraaie geluidscollage. Naast de walvissen en de gitaarles zijn ook nog een ingesproken brief van een geëmigreerd familielid, de politiescanner, rockklassiekers en zeer veel ruis te horen.

Deze nadruk op geluid, decor en techniek is kenmerkend voor Alex d'Electrique, maar verder is F.A.T. een buitenbeentje in het oeuvre. De vaste stijlkenmerken ontbreken: grove wansmaak, gooi- en smijtwerk, uitlopend in een gigantische puinhoop. F.A.T. is juist zeer ingetogen, sober en ontroerend. Er gebeurt bijna niets, de twee heren wisselen vrijwel geen woord met elkaar. F.A.T. is helaas ook iets te ingetogen. Het enige dat op een conflict duidt, is dat de ene zonderling dreigend naar een schaar grijpt als de ander oraal bevredigd wil worden. De voorstelling ontbeert een intrige, waardoor een uur net te lang is voor dit mooie tableau vivant van twee outcasts.

Voorstelling: F.A.T. door Alex d'Electrique. Spel: Martin Hofstra, Raymond Spannet. Geluid: Wim Conradi. Gezien: 1/5, O42 in Nijmegen. Tournee t/m 19/6. Inl. (020) 616 40 04.