Bladeren

THE ECONOMIST

De meeste mensen gaan er van uit dat ze recht hebben op hun privacy op elk gewenst moment, mits ze de wet gehoorzamen. Niets is minder waar, schrijft The Economist, want de nieuwe informatietechnologie maakt korte metten met het begrip privacy. Het vermogen om elektronische gegevensbestanden te verzamelen en te verspreiden groeit zo snel dat je je met recht kunt afvragen of privacy over een jaar of twintig nog wel bestaat.

De handel in consumenteninformatie is de laatste tien jaar enorm gegroeid. Eén enkele firma, Acxiom Corporation in de Amerikaanse staat Arkansas, heeft een gegevensbestand opgebouwd dat bestaat uit een combinatie van openbare informatie en consumenteninformatie over 95 procent van de Amerikaanse huishoudens. Niet alleen de consument, maar ook de werknemer is het doelwit van de informatieverzamelaars. Uit een onderzoek van de American Management Organisation bij grote ondernemingen bleek dat tweederde van de negenhonderd respondenten de medewerkers op enigerlei wijze elektronisch in de gaten hield. Ook de overheid gebruikt de nieuwe technologie om toezicht te houden op haar burgers. En hoe goed de bedoelingen ook zijn, bijvoorbeeld verbetering van de gezondheid of misdaadpreventie, het betekent altijd meer overheidstoezicht.

Het grote publiek realiseert zich misschien maar vaag hoe snel de informatievoorraden groeien. Maar de mensen moeten er niks van hebben zodra ze er iets van merken. Uit een onderzoek van de American Trade Commission bleek dat maar liefst tachtig procent van de respondenten zich ongerust maakt over de informatie die er over hen wordt verzameld. Natuurlijk zijn er manieren om de privacy te beschermen tegen de stortvloed aan elektronische gegevens, maar die hebben weer hun eigen bezwaren.

Zo is meer wetgeving geen adequaat antwoord omdat het bijna onmogelijk is om het begrip privacy juridisch precies te definiëren. Daar komt bij dat de wetgeving in de diverse landen verschilt. Die in Amerika is aanzienlijk minder streng dan een recente richtlijn van de Europese Unie waarin is vastgelegd dat mensen hun ondubbelzinnige toestemming moeten geven aan een onderneming of instelling die hun gegevens wil gebruiken. Bovendien verbiedt de richtlijn export van gegevens naar landen die niet beschikken over even strenge regelgeving. Daarover is prompt ruzie ontstaan tussen beide handelspartners omdat de Amerikanen de Europese richtlijn draconisch vinden.

De Amerikanen vertrouwen op zelfregulering en op de werking van de markt. Maar daar is tot dusverre weinig van terechtgekomen. Uit een onderzoek van de Federale Handelscommissie bleek bijvoorbeeld dat zegge en schrijve twee procent van de 1.400 Amerikaanse Internet-sites een privacyclausule had gepubliceerd die overeenkwam met wat de commissie had aanbevolen.

Omdat het bijna onmogelijk is de privacy afdoende te beschermen tegen de opdringende elektronica heeft de Amerikaanse natuurkundige en sf-schrijver David Brin voorgesteld om de elektronische privacy maar helemaal af te schaffen door iedereen toegang te geven tot alle beschikbare informatie. Op die manier zou iedereen kunnen nagaan wat anderen over hem weten. De overheid zou dan niet alleen toezicht hebben op de onderdanen, maar ook zouden de burgers hun overheden in de gaten kunnen houden. En de baas die zijn medewerkers wil bespieden zal zich wel twee keer bedenken bij het idee dat zij omgekeerd ook zijn geheimen kunnen ontdekken. Het blad vraagt zich af wat er dan zou moet gebeuren met schenders van de totale openbaarheid, en in hoeverre politie- en medische dossiers uitzonderingen kunnen zijn op de regel. De conclusie is dat het toepassen van totale openbaarheid wel eens net zo moeilijk zou kunnen zijn als het handhaven van het recht op privacy.

Het weekblad The Economist is verkrijgbaar in de kiosk.

www.economist.com

BUSINESS CENTRAL EUROPE

Als de transportinfrastructuur in Centraal-Europa niet verbetert zou het gebied het Afrika van Europa worden. De problemen zijn zo ingewikkeld dat de Europese Unie er een grootscheeps onderzoek naar deed. Als de infrastructuur op een fatsoenlijk niveau wil komen, zo bleek uit het onderzoek, moeten er in Centraal-Europa 18.000 km autoweg bij komen, 20.000 km spoorweg, 38 luchthavens, 13 zeehavens en 49 rivierhavens. Dit alles voor de somma van 90 miljard dollar, te voldoen voor 2015.

Business Central Europe vraagt zich af waar de betrokken landen dat geld in hemelsnaam vandaan moeten halen. Want het wegen bouwen met particuliere investeringen werkt niet. De ervaringen in Hongarije bijvoorbeeld waren zo rampzalig dat de rechtse regering besloot om voortaan helemaal af te zien van particuliere beleggingen. Het Franse consortium dat verantwoordelijk was voor de aanleg van de autoweg van Boedapest naar de Oostenrijkse grens hanteert een tolheffing die het hoogst is in Europa. De weg is dan ook zo goed als verlaten. Ook de Polen zijn van een koude kermis thuisgekomen. De overheid ging er vanuit dat het particuliere bedrijfsleven wel in staat zou zijn om 2.600 km weg aan te leggen op eigen kosten, als de overheid de nodige grond beschikbaar zou stellen. Nu, een jaar later, is er nog maar één bouwvergunning uitgegeven voor de A2 van Lodz naar de Duitsland, terwijl de aanleg nog niet eens is begonnen. De gang van zaken heeft er toe geleid dat de hele zaak stilligt. De belangrijkste reden daarvoor is dat de Europese Bank voor Regionale Ontwikkeling, een mogelijke investeerder, de oorspronkelijke verkeersprognoses heeft afgedaan als ridicuul. Op grond daarvan hebben de particuliere beleggers zich teruggetrokken.

Het ziet er naar uit dat het bouwen van wegen weer gewoon een zaak van de overheid wordt, gesteund door de Europese Investeringsbank, de financiële arm van de EU. Deze bank, de grootste investeerder in Centraal-Europa, leende de aspirant-lidstaten van de Europese Unie vorig jaar 2,6 miljard dollar. De helft daarvan is bestemd voor de transportinfrastructuur. Maar dat geld is op z'n hoogst genoeg om andere geldschieters als bijvoorbeeld de Wereldbank over de brug te helpen.

Het maandblad Business Central Europe is verkrijgbaar in de kiosk.

www.becmag.com