Column

Gezellig

Er lopen twee eekhoorntjes door de aankomsthal van Schiphol, zegt de een tegen de ander: `Wat doe jij hier nou?' waarop de ander antwoordt: `Ik heb een snipperdag.'

Op het moment dat ik dit mopje opschrijf is het volop Koninginnedag en zie ik een vrolijk zwaaiend bootje door de Prinsengracht gaan. Er wordt ook enthousiast teruggezwaaid. Een populair clubje, zo te zien.

Nu herken ik ze. Het is de bijna volledige Parlementaire Enquête Commissie Vliegramp Bijlmermeer. Oudkerk aan het roer, Meijer voorop, Singh Varma jolig in de mast en mevrouw Augusteijn is bezig met de broodjes. Alleen Van den Doel ontbreekt. Die wou wel, maar mocht niet van Dijkstal.

Ik schuif mijn raam open en roep ze binnen. Ze komen. Even een kopje koffie met Bekende Nederlanders onder elkaar.

Ik kan niet anders zeggen dan dat het een jolig gezelschap is. Je mag de handicap van Meijer schaamteloos imiteren en het rare accent van mevrouw Singh Varma is ook geen enkel probleem. Gewoon een grote familie dus.

Ze kakelen er heerlijk op los over hoe vaak ze wel niet herkend worden en hoe vervelend dat wel niet is. Ondertussen komen ze bijna klaar van genot. Ze kakelen hilarisch over hun avonturen bij Paul de Leeuw, de boze reacties van Wim, Els, Annemarie en de fractiegenoten en over de serieuze kansen dat Rob die lieve mevrouw Borst gaat opvolgen.

`Zielig voor Els, maar zo is het leven' is de redelijk meedogenloze eindconclusie van het kliekje.

Ze vertellen over hun televisieplannen. Vanavond zitten ze met zijn allen bij Karel, SBS gaat wat met ze doen, Ivo Niehe heeft plannen en zoekt nog naar een invalshoek, Telekids heeft belangstelling en Ria Bremer van Vinger aan de pols gaat Theo interviewen over het leven met zijn handicap.

`Mag je niet klussen bij Huis & Tuin? Ik wil jou wel eens een spijker zien inslaan!' grapt Oudkerk. Er wordt gelachen en daaraan merk je dat het groepje aan elkaar gewaagd is. Het is familie! Wat zeg ik? Het is een gezin!

Ze informeren waar het een beetje gezellig druk is en waar ze niet te veel herkend worden.

Ik ontraad ze de Jordaan omdat het daar nu echt te druk is. Oost is een optie: voor 90 procent allochtoon en die herkennen echt niemand. Ze bedanken voor het advies.

Meijer en Oudkerk vertellen over hun gezamenlijke vakantieplannen. Theo en zijn vrouw gaan met het gezin van Rob mee naar Italië.

`Als een gezellige opa en oma voor de kinderen. Die zijn al erg op ze gesteld', legt Rob uit. Tara komt op doortocht naar Toscane zo goed als zeker even langs.

`Je kan ook naar Eilat', opper ik, `dan vlieg je gezellig El-Al!'

`Misschien krijgen we korting', proest Marijke.

`Als het allemaal doorgaat', onderbreekt Theo de gezelligheid.

En dat vergeten we bijna. Als Rob dan minister is, loopt het natuurlijk allemaal heel anders. Rob bloost verlegen. Ik ken Rob heel goed. Hij is mijn huisarts en heeft mij onlangs nog goed geadviseerd. Hij vond dat ik te hard werkte.

`Ik hoef de televisie maar aan te zetten of ik zie die dikke kop van jou', lachte hij toen. Ik ben meteen gaan minderen. Een goede huisarts is goud waard.

We gaan over op een glaasje wit en Tara haalt even haar inheemse borrelhapjes uit de boot. Twee glaasjes later doet ze perfect Van Gobbel na. Ik mag de sniffende, zojuist onderscheiden Jeroen Krabbé met veel succes imiteren. Kortom: een heerlijke middag.

Bij het afscheid vragen mijn kinderen wie dit zijn. Ik probeer het uit te leggen.

`Zaten zij in dat vliegtuig?' vraagt mijn zoontje. Hoe maak ik het duidelijk?

`Wacht maar tot je groot bent', stel ik ze teleur en zwaai vrolijk naar het olijk deinende bootje, waarin ik Oudkerk nog net hoor roepen: `Op naar de Jordaan!'