Eppe Gremdaat bij de marine

,,We zijn nu, zeg maar, aan het pionieren'', zegt Margreet Dolman op haar poesliefst. Ze zit in haar kantoortje, bekend uit de tv-programma's van haar schepper Paul Haenen, en spreekt inleidende woorden bij de cd-rom die gratis is toegevoegd aan het `lentenummer' van het blad Mens & Gevoelens.

Het is haar bedoeling, aldus de `emotioneel hoofdredactrice', om voortaan regelmatig een cd-rom bij te sluiten. Ze zou, verklaart ze, bijvoorbeeld kunnen putten uit een `gigantisch video-archief'. Maar dan moeten de 1.500 abonnees en de kopers van een los nummer wel even laten weten of ze het aardig vinden, want `het kost veel geld en dan is het zonde van het geld'.

Op de eerste cd-rom van Mens & Gevoelens brengt een andere Haenen-creatie, de immer in een dikke trui gehulde dominee Eppe Gremdaat, een bezoek aan een marineschip dat in Den Helder aan de kade ligt. Aan boord ontmoet hij de geestelijk verzorger en diverse `jongensmatrozen en ook meisjesmatrozen', al spreekt hij er van de laatste categorie slechts één aan en blijven de anderen giechelig op de achtergrond. Terwijl de camera hem schokschouderend volgt – de beeldkwaliteit is nogal smoezelig – loopt Gremdaat over het schip, spreekt aan wie hij tegenkomt en kijkt rond in de met blootfoto's versierde hutten.

Eenvoudiger kan de cd-rom-techniek niet worden toegepast: na het commando play volgen de inleiding van Dolman, de reportage en de uitleiding – alles bij elkaar veertig minuten. Het programma laat zich alleen lineair bekijken; andere mogelijkheden zijn er niet.

Erg onthullend is het programma evenmin, maar wel bij vlagen amusant. De aangesproken matrozen zeggen zich bezig te houden met `beetje varen, beetje geld verdienen' en er is maar één die toegeeft in vreemde havens `meteen dit en dat en zus en zo te gaan doen met deze of gene', zoals Gremdaat het uitdrukt. De anderen stellen zich tevreden met de aanblik van de pin-ups in hun hutten. Ook in de kantine hangt een hitsig bedoelde foto, maar helaas verzuimt de dominee aan de `meisjesmatrozen' te vragen wat ze daarvan vinden.

Openhartiger dan de meeste anderen is een korporaal, die zelf prenten van Bert en Ernie uit Sesamstraat boven zijn bed heeft opgehangen, maar desnoods het oog richt op de blootfoto's van de acht anderen met wie hij zijn hut deelt. Hij demonstreert hoe af en toe het geritsel te horen is van het gordijntje voor iemands bed: ,,Als je dus dit hoort, is er waarschijnlijk één bezig.'' Soms ritselen alle gordijntjes zelfs gelijktijdig, geeft de korporaal toe. Daarop glijdt de camera nog eens veelbetekenend langs de bedden.

,,Wat ik wel prettig vind'', concludeert Margreet Dolman in haar nawoord, ,,is dat je niet die idiote tempoversnellingen hebt die je bij de televisie hebt.'' Ongetwijfeld is deze verzuchting vooral ingegeven door de ruwe aanblik van het videomateriaal, en de afwezigheid van de snelle montage die de tv tegenwoordig vereist. Gemonteerd is er overigens wel; op de aftiteling staat ook `montage' vermeld, al lijkt zich die te beperken tot de overgangen van de ene naar de andere locatie aan boord.

Paul Haenen heeft vorige week in Vrij Nederland overigens ontkend, dat hij de cd-rom heeft gemaakt omdat hij dit seizoen niet beschikt over een eigen podium op de televisie. Terecht wijst hij erop dat hij altijd al een hang heeft gehad naar nieuwe technieken, zoals de aan een vinger bevestigde mini-camera in zijn tv- en theaterprogramma's en de split screens waardoor hij scènes met zichzelf kon spelen. Ook heeft hij in een theatervoorstelling al eens beelden gebruikt die eerder op de avond waren gemaakt van de binnenkomende bezoekers. Wel wil hij bekennen dat hij graag weer een tv-programma zou maken. Zo'n bezoek aan de marine zou zich daar goed voor lenen.

Mens & Gevoelens inclusief gratis cd rom, ƒ7,50.