Silverchair klinkt live ouderwets

Zanger/gitarist Daniel Johns keek omlaag naar de setlist, de lijst met nummers die zijn groep Silverchair gisteravond speelde, en zei: ,,Fuck, zijn we daar?'' Het leek een onthutste vaststelling: moeten we nog zo lang doorspelen? Toen richtte hij zich tot het publiek en schreeuwde: ,,Word wakker! Wake the fuck up, Tilburg!''

Blijkbaar vond Johns de reactie van de zaal in de voorgaande drie kwartier te lauw, al viel dat nogal mee, zeker gezien de tamelijk saaie muziek die Silverchair tot dan toe gespeeld had: liedjes werden hartstochtelijk meegezongen, en de jonge fans sprongen op en neer als Johns `jump!' riep. Het Australische trio, tijdens deze tournee aangevuld met een toetsenist, speelt gitaarrock in een stijl die al enige tijd over zijn hoogtepunt heen is: grunge. De muziek van Silverchair is gemakkelijk te herkennen: als het erg lijkt op Nirvana maar niet Nirvana is, is de kans groot dat het Silverchair is – zeker als het in tweede instantie erg aan Soundgarden doet denken.

Op het onlangs verschenen derde Silverchair-album Neon Ballroom doet de groep een poging aan het grunge-idioom te ontsnappen, onder meer door piano, strijkers en in de single `Anthem For The Year 2000' zelfs een schoolkoor aan te wenden – waardoor de muziek naar symfonische rock neigt. Live klonk Silverchair gisteravond nog grotendeels als vanouds: gedragen gitaarrock, soms neigend naar metal, voorspelbaar en weinig opwindend. Johns' klaaglijke zang klonk nog steeds als een imitatie van Kurt Cobain, en opnieuw werd in elk liedje pijnlijk duidelijk dat hij diens talent voor het schrijven van memorabele songs mist. Silverchair verklankt adequaat de vertwijfeling van pubers, die in de zichtbaar aan anorexia nervosa lijdende Johns hun onzekerheden en leed herkennen, maar is niet bijzonder genoeg om in de volgende eeuw nog lang herinnerd te worden.

Concert: Silverchair. Gehoord: 28/4, 013 Tilburg.