NAVO-acties

Paul Scheffer spreekt in zijn analyse `Verdediging van eer vraagt om meer' (24 april) over ,,De verleiding van het Westen'' waarvoor veel landen uiteindelijk zwichten. En als extra sancties noemt hij de ,,traditionele dwangmiddelen van de diplomatie'': economische sancties, uitsluiting van internationale organisaties en internationale rechtsvervolging. Hij noemt echter inderdaad alleen de traditionele middelen die al zo vaak gefaald hebben ten opzichte van dictators, om de doodeenvoudige reden dat die ook niet-traditionele middelen gebruiken.

Wat belette Paul Scheffer uit te wijden over de mogelijkheden voor ingrijpender ingrepen in de mediasfeer van zo'n dictator? Het lijkt mij dat er met een dictator beter te onderhandelen valt over wat zijn (propagandistische) staatszender(s) wel of niet mag (mogen) en hoeveel uren per dag hij buitenlandse zenders moet toestaan, dan over buitenlandse troepen op zijn grondgebied.

Waarom wordt in dit mediatijdperk door de NAVO nog steeds alleen maar de middeleeuwse tactiek gevolgd om de tegenstander op de knieën te krijgen? Hebben militairen en wapenfabrikanten nog steeds zoveel macht?