Borst hoeft om Bijlmerramp niet weg 4

Met de nodige verbazing kijk ik naar de reacties op het rapport van de enquêtecommissie en met name naar de reacties vanuit de medische wereld. Ik vind het volslagen onbegrijpelijk dat men de gelegenheid van de Bijlmerramp niet heeft aangegrepen voor een systematische follow-up: hier zou een unieke bijdrage geleverd kunnen zijn aan de Calamiteitengeneeskunde. Er was een omschreven ramp, een nauwkeurig omschreven gebied met goed te traceren betrokkenen, zowel slachtoffers als een veelsoortige hoeveelheid hulpverleners. Een half jaar voorbereiding voor een dergelijk onderzoek moet voldoende zijn. Alleen al uit wetenschappelijk oogpunt heeft men hier een bijzondere kans laten liggen.

Er is het verschijnsel van de posttraumatische stress met zijn grote variatie aan onduidelijke, ook lichamelijke klachten die zeker in een beginstadium erg veel lijken op bijvoorbeeld de klachten bij SLE.

Zowel deze als andere verschijnselen verdienen nog steeds veel uitwerking en aandacht. Er was, ook gezien de locatie, een prima mogelijkheid om zowel vanuit medische, psychologische als sociologische invalshoeken gezamenlijk bezig te zijn met een zinvolle en goed te definiëren problematiek. Naast het wetenschappelijk belang zou het bovendien ook de betrokken Bijlmerbevolking de zekerheid hebben gegeven dat men serieus bezig was met de problematiek. Betrokkenen zouden zich serieus genomen gevoeld hebben.

Zelfs nu zou de mogelijkheid wellicht nog bestaan voor een beperkte follow-up al is het wel erg laat geworden om nog tot een verantwoorde opzet te komen. Maar op alle niveaus lijkt men de boot blijvend te willen afhouden. Het is jammer te moeten constateren dat tot op het hoogste academische en politieke niveau zo weinig wetenschappelijke nieuwsgierigheid en alertheid aanwezig is of zo weinig kans heeft gekregen.