Ahoy' dreunt van Meat Loafs harde rock-akkoorden

Geen carrière in de rock & roll heeft zulke duidelijke pieken en dalen gekend als die van Meat

Loaf. In 1978 had de meer dan honderd kilo zware Amerikaan Marvin Lee Aday (zijn ware naam) met Paradise by the dashboard light een van de grootste hits van de jaren zeventig. Enkele jaren later leek hij alweer vergeten. Totdat hij het kunstje na vijftien jaar herhaalde, opnieuw met een melodramatische compositie van de gemankeerde toneelschrijver Jim Steinman. Drastisch afgeslankt zong Aday het minstens zo bombastische I'd do anything for love (but I won't do that). Op die twee nummers baseerde hij zijn hele act en de formule wordt nu tot de laatste druppel uitgemolken. Al enkele malen eerder verschenen er greatest hits-compilaties. De recente Very Best Of spant de kroon omdat het handjevol hits werd uitgespreid over twee cd's, inclusief het inmiddels geflopte duet A kiss is a terrible thing to waste met zijn huidige achtergrondzangeres Patricia Russo.

Hoewel het tweede Nederlandse optreden tijdens de Very Best Of-tournee werd ingegeven door het marktmechanisme, was Ahoy' gisteren niet meer dan half uitverkocht. Het geluidsvolume bleek nog wel afgestemd op een volle zaal; vooral de keihard rondzingende bastonen werden op stadionniveau in het sportpaleis losgelaten. De show ontvouwde zich als een even professioneel als ongeïnspireerd product uit de entertainmentsindustrie van Hollywood. De weer bijna op zijn oude gewicht teruggekeerde Aday (52) begon het optreden met een galmend staaltje van rock-operette, zittend op een namaakrots tegen een decor van apocalyptische treurwilgen. Zijn band bracht een ouderwetse hardrockvariant op de naar de wall of sound van Phil Spector gemodelleerde muziek van Meat Loafs onverwoestbare Bat Out Of Hell-album.

De theatrale duetzang van de wulpse Russo kon niet verhullen dat het optreden voor een belangrijk deel uit inwisselbare drie-akkoordenrock bestond, voordat het bevrijdende moment was aangebroken waarop Paradise by the dashboard light werd ingezet. Voor dat klapstuk had Meat Loaf een aardig toneelstukje in petto. Gekleed als bruidegom ontdeed hij de zangeres achter een glittergordijn van haar oogverblindende bruidsjapon. Vergeefs werd na dit voorspelbare hoogtepunt geprobeerd nog wat spontaniteit in te brengen, met quasi-akoestisch gespeelde `verzoeknummers' als Honky tonk women en de country-smartlap 16 Tons. Het viel niet mee om daar de beloofde Very Best of Meat Loaf in te ontdekken. De warme golf van nostalgie die bij zijn hits door de zaal was gespoeld, viel niet meer te overtreffen.

Concert: Meat Loaf. Gehoord: 27/4 Ahoy, Rotterdam.