Kosovo 3

Nederland lijkt vrij eensgezind in zijn steun aan de NAVO-acties in Kosovo, ondanks dat het beoogde doel, nl. het voorkomen van een humanitaire ramp door het bewind van Miloševic in Kosovo, in het geheel niet bereikt is. Het verbaast me om zo weinig verzet te horen, noch van de politiek, noch in de media, noch op straat. Anderzijds, de verschrikkelijke verhalen, de hartverscheurende beelden van dit zo gecompliceerde conflict, brengen je zo in verwarring, dat de NAVO-acties welhaast rechtvaardig moeten zijn.

`De NAVO lijdt gezichtsverlies als we niet ingrijpen', `geweld is de enige manier om Miloševic op de knieën te krijgen', dat met de beeldvorming in de VS, nl. dat de supermacht wel eens orde op zaken zal komen stellen in Europa, doen mij huiveren van angst over de afloop van dit geweld. Zou de NAVO durven erkennen dat de gekozen strategie een mislukte is, en durven stoppen? Door wie wordt de NAVO geregeerd? Heeft ons kleine landje nog wel een stem? Kan een leger een politiek systeem kapotbombarderen? Onderschatten we niet de gevolgen van de diepe belediging van Rusland? Wat zeggen we straks tegen de 1 miljoen Kosovaarse vluchtelingen, als zij ons vragen, `Waar waren jullie?'

Ik heb geen vertrouwen in de NAVO-acties zolang eerherstel en de Amerikaanse superioriteitsgedachte de toonzetting kenmerken, en Miloševic onverminderd door kan gaan met z'n barbaarse etnische zuiveringen. We staan er bij en kijken er naar, nl. een nieuw en verschrikkelijk dieptepunt in wat heet Westerse beschaving.