Wibi Soerjadi opnieuw virtuoos

De beroemdste pianist van Nederland is Wibi Soerjadi. Het nu bijna dertigjarige pianowonder dat in 1989 als derde eindigde op het Internationale Franz Liszt Pianoconcours in Utrecht figureert in roddelbladen en talkshows. Zeker met de Edison Publieksprijs voor zijn cd Wibi Soerjadi plays Chopin heeft Soerjadi de status van Nationale Volksheld. Bij een avondje uit naar zijn Lentetournee 1999 zijn de oren niet half zo belangrijk als de ogen, maar feit is dat Soerjadi de kunst van het pianospelen tot in de finesses beheerst. Zijn razendsnelle vingers vliegen als computergestuurde mechaniekjes heen en weer over de toetsen en treffen bijna altijd doel. Zijn beide handen opereren als onafhankelijke individuen, die desnoods tien stemmen door en tegen elkaar in kunnen spelen zonder de kluts kwijt te raken. Zijn toucher is geraffineerd en van een kwikzilverachtige kwaliteit, zijn voordracht is even beheerst als effectief.

Ondanks al deze positieve eigenschappen, overstijgt Soerjadi slechts zelden het niveau van de varieté-artiest. In Schuberts Impromptu opus 90 nr. 3 in Ges verjoegen de kabbelende akkoordbegeleidingen de diepzinnigheid van de `unendliche' melodielijnen. In zijn visie op Acht preludes van Chopin verdoezelde een spervuur aan uiterlijkheden het Grote Niets onder de oppervlakte. In zijn briljante interpretatie van Schumanns Etudes Symphoniques en forme de variation opus 13 klonk zo af en toe een authentieke beleving van het geheim achter de noten, maar het bleef bij enkele gelukkige incidenten temidden van een emotie-arm vertoon van oppervlakkigheden.

Dat Soerjadi als kunstenaar zo weinig te zeggen heeft, valt het minste op bij de virtuozenmuziek van Liszt. Omdat het jongleren met onspeelbare noten Soerjadi's tweede natuur is, maakte hij in drie Etudes van Liszt, waaronder de beroemde Busoni-bewerking van La Campanella, werkelijk indruk. Ook in Liszt-bewerkingen van Schubert-liederen en de concertparafrase Réminiscences de Norma verhulde Soerjadi met spectaculair piano-vuurwerk zijn artistieke nihilisme. Echt mooi klonk eigenlijk alleen Prokofjevs pianobewerking van de Dans van de ridders uit zijn opera De liefde voor de drie sinaasappels, één van de zes toegiften.

Concert: Wibi Soerjadi (piano). Gehoord: 23/4 Vredenburg Utrecht. Herh.: 14, 22/5 Eindhoven; 15/5 Concertgebouw Amsterdam; 30/5 en 11/6

Den Haag; 21/5 Nijmegen.

Wibi Soerjadi

In Wibi Soerjadi opnieuw virtuoos (maandag 26 april, pagina 8) staat dat pianist Soerjadi Dans van de ridders uit Prokofjevs De liefde voor de drie sinaasappels speelde. Dit is onjuist. Hij speelde Montagues et Capulets uit Prokofjevs Romeo en Julia.