Column

Supporter

Ik probeer het te begrijpen, maar ik snap het niet. Feyenoord, de meer dan terechte kampioen, een uitzinnige Coolsingel, een uitgelaten ploeg op het bordes, een echte huldiging zoals een huldiging hoort te zijn, de mooie woorden van Leo. Alles perfect. Ik zag de beelden in de kleedkamer van de Groningse schouwburg. Half uur later moest ik het toneel op. Een voorstelling voor Kosovo, een avond voor de vrede. In Groningen werd het dat ook. Mooie avond, veel gelachen en regelmatig prachtig stil. Nog een oorlogslied gezongen. Als toegift. Het bonkt al een paar weken door mijn kop: het moet vrede worden, hoe dan ook, vrede, vrede en nog eens vrede.

Ik kom terug in mijn kleedkamer en zie de veldslag in Rotterdam. Geloof mijn eigen brillenglazen niet. Hoor over gericht schieten, plunderingen, gewonden, charges, arrestaties. Maar Feyenoord is toch kampioen? De meer dan terechte kampioen! Beter dan alle andere. Tien keer beter dan aartsrivaal Ajax. Alle reden voor een feestje dus. Een kampioensfeest.

Ik zie de beelden en snap het niet en ik denk dat niemand het nog snapt. Vlak voor ik in slaap moet vallen bonkt het door mijn kop: het moet vrede worden, vrede, vrede en nog eens vrede. Verlang naar Coun Moulijn, ben vertederd met zijn medelijden met het huidige Ajax en snap hem zo goed: een sterk Feyenoord wil tegen een krachtig Ajax. Het gevoel is wederzijds. Een mooie pot binnen de lijnen en nergens anders dan binnen die lijnen. Het moet weer voetbal worden en niets anders dan voetbal. Voetbal, voetbal, en nog eens voetbal. Ik probeer het te begrijpen, maar ik snap het niet.