BESMET MET HET FEYENOORD-VIRUS

Na afloop van de kampioenswedstrijd Feyenoord-NAC werd de nummer 12 van de Rotterdamse club, het legioen, uitgeroepen tot `man of the match'. Het was een eerbetoon aan supporters als Dirk, Ellen, Angelo en Michele Verzijden uit Rotterdam-Zuid.

Na afloop van de training is er geen Feyenoorder die de charme van Angelo Verzijden kan weerstaan. Het kleine ventje ziet eruit om op te vreten, dus welke speler wil er nou niet op de foto met de vierjarige fan. Op weg naar de kleedkamer zetten ze één voor één met een zwarte viltstift hun handtekening op het Feyenoord-shirt van Angelo, of op zijn veel te grote pet. Ook trainer Leo Beenhakker gaat door de knieën voor een krabbel op het rood-witte shirt. Onverstoord sabbelt Angelo verder op zijn Feyenoord-lolly, aangeschaft in de Feyenoord-fanshop bij het stadion.

,,Normaal gesproken moet hij er niets van hebben om op de foto te gaan'', zegt vader Dirk Verzijden, ,,maar hier met die spelers vindt hij het fantastisch.'' Het resultaat van een van die fotosessies ligt thuis, aan de Molièreweg in Rotterdam-Zuid, in de vorm van een mapje kleurenfoto's; Angelo met Van Vossen, Angelo met Kornejev, Angelo met Van Gastel, Angelo met Dudek. De verzameling `Angelo met' begint met een foto van een Feyenoord-taart met vier brandende kaarsjes, gemaakt op zijn laatste verjaardag. Toch is er in zijn jonge leven meer dan Feyenoord, vertelt Ellen Verzijden, zijn moeder. ,,Feyenoord vindt ie leuk, maar de kinderboerderij vindt ie tien keer leuker.''

Dinsdag hielden de 30-jarige Dirk Verzijden en zijn 33-jarige echtgenote hun zoon voor het eerst die week thuis van school. Feyenoord kon elk moment kampioen worden en waar kon de geur van het komende kampioenschap beter worden opgesnoven dan in de luwte van De Kuip, tijdens de training van Feyenoord Eén. Daar moesten Angelo en zijn tweejarige zusje Michele bij zijn, vonden beide ouders, die op hun beurt thuis `op Zuid' de liefde voor Feyenoord met de paplepel kregen toegediend. Spijbelen voor de club is spijbelen voor een goed doel.

Ellen, geboren in de Nijverheidsstraat in Rotterdam-Zuid, was tien toen ze aan de hand van haar vader meeging naar De Kuip. ,,Ik moest mee, want mijn moeder ging een dagje uit. Van de wedstrijd kan ik me niets meer herinneren, dat interesseerde me ook niks. Maar ik weet nog wel dat het stadion vol zat. Dat vond ik het mooiste, al die mensen, wel 60.000.'' Wie de tegenstander van Feyenoord was, weet Ellen Verzijden evenmin. ,,En ik kan het ook niet meer aan mn vader vragen, want die is vorig jaar overleden. Hij was gecharmeerd van Van Vossen en zei altijd dat dat een goeie voor Feyenoord zou zijn. Jammer genoeg heeft hij net niet meer mogen meemaken dat Peter naar Feyenoord kwam.''

Dirk en Ellen behoren tot de vaste bezoekers van de trainingen van Feyenoord, net als een groepje van ongeveer vijftien gepensioneerde fans. De grijze mannen maken steevast hun rondje om het trainingsveld, altijd met de klok mee. ,,De mensen die elke dag in weer en wind bij de de training staan, zijn de afgelopen maanden vijf tot tien centimeter groter geworden'', zei Beenhakker gisteren na de wedstrijd over de meest trouwe Feyenoordfans. Sinds enkele maanden durven ze weer fier met de borst vooruit te lopen.

Als Dirk Verzijden niet hoeft te werken, is hij aan het hek langs het trainingsveld te vinden. Zoals in de afgelopen week toen hij avonddienst had. Hij is werkzaam in de ,,multifuntionele dienstverlening'', zoals hij het zelf noemt. Pardon? ,,Kabels trekken.'' Momenteel werkt hij bij de Schipholtunnel. ,,Ja, daar kom ik ook veel Amsterdammers tegen. Maar altijd heb ik m'n Feyenoord-helm op. Ik heb daar wel een paar keer commentaar op gekregen, maar hij blijft gewoon op m'n hoofd.''

Om tien uur gisterochtend werd in de flatwoning van de Verzijdens de televisie afgestemd op Rijnmond TV. De marathon-uitzending van het regionale televisie-station stond in het teken van het langverwachte kampioenschap van Feyenoord, tot 's avonds negen uur, met als hoogtepunt de huldiging van de kampioenen op de Coolsingel. ,,Om in de stemming te komen hebben we vanochtend al een CD met Feyenoord-liederen gedraaid'', zegt Ellen nadat ze de voordeur heeft opengedaan. Op de voordeur een bordje met een ongebruikelijke waarschuwing: `Pas op. Loslopende schoonmoeder'.

Een schoonmoeder is in de woning niet te bekennen, wel zit de broer van Ellen in Feyenoord-shirt in de woonkamer in een van de fauteuils. Met zijn zwager Dirk is Willem de Vroedt (38) een vaste bezoeker van de thuiswedstrijden van Feyenoord. ,,Als we vanmiddag kampioen worden, gaat morgen m'n haar eraf'', zegt Willem. ,,Niemand verwachtte aan het begin van het seizoen dat Feyenoord kampioen zou worden. Tenminste, ik niet.'' Willem was zeven toen hij zijn club voor het eerst ,,in het echt zag spelen, vanzelfsprekend in De Kuip. ,,Samen met m'n vader en opa Van Dam ging ik daar naartoe. Opa heeft nog bij het stadion gewerkt. Hij verkocht gehaktballen.''

Angelo, met Feyenoord-oorknopje en Feyenoord-shirt helemaal in de kampioensstemming, wordt deze week getracteerd op Feyenoord-behang. Trots laat hij zijn kamer zien in de flat aan de Molièreweg, waar bij een gunstige windrichting he gejuich in De Kuip hoorbaar is. Veel zuidelijker kun je niet wonen in Rotterdam-Zuid. Behalve een stereo-installatie en een televisie met videorecorder vallen in de kamer van de kleuter een vlag van Feyenoord en een Feyenoord-dekbed op. Zijn dierbaarste bezit staat aan het hoofdeinde, een hok met een zwart konijn erin. Angelo heeft het beestje de naam gegeven van zijn favoriete Feyenoorder: Cruz.

Twee uur voor de wedstrijd is het voor Dirk en zijn zwager Willem tijd om naar De Kuip te gaan. Ze zetten hun Feyenoord-pet op en halen een blauwe-witte sjaal tevoorschijn. Argentina, staat er met grote letters op, het vaderland van Feyenoords topscorer, Julio Ricardo Cruz. ,,En niet te veel zuipen vanavond'', voegt Ellen haar echtgenoot met een vette glimlach toe. ,,Nee, maar vanmiddag wel'', antwoordt Dirk. Tramlijn 20 brengt de twee van de Spinozalaan naar De Kuip en aan het eind van de middag, na een teleurstellende wedstrijd, begeven ze zich voor de derde keer in hun leven naar een huldiging op de Coolsingel. Ook in '84 en '93 waren ze erbij.

De 42-jarige Be Zijlstra, penningmeester van de regio Groningen/Drenthe van de fanclub van Feyenoord, maakte de feestelijkheden rondom het landskampioenschap van Feyenoord voor het eerst van nabij mee. De fanclub, die het afgelopen jaar groeide van ruim 24.000 naar bijna 27.000 leden, telt in het noordoosten van Nederland ongeveer 1.500 man. Ze wonen vooral in het oosten van Groningen, weet Zijlstra, zelf woonachtig in Veendam. ,,Vroeger zaten daar de harde werkers, in het veen, in de aardappelmeelfabrieken en in de kartonnage. De werkploeg die Feyenoord altijd is geweest sprak hen aan.''

Zes jaar geleden werd Feyenoord kampioen in de uitwedstrijd tegen FC Groningen, memoreert Zijlstra. Hoewel dat duel zich dichtbij huis afspeelde, was hij er toen niet bij. Omdat de Groninger geen kaart kon krijgen, volgde hij het duel in het Oosterpark destijds via radio en Teletekst. ,,Je kent dat wel; twee, drie keer van de zenuwen naar de wc.''

Gisterochtend vroeg reisde Zijlstra met drie vrienden naar de andere kant van het land. ,,Het kwam mij helemaal niet slecht uit dat de wedstrijd tegen Roda vorige week niet doorging.'' Op de terugweg hoorde Zijlstra op de autoradio van de rellen op de Coolsingel. ,,Jammer dat het zo moet aflopen'', is alles wat hij erover zegt.

Op de Coolsingel gingen zijn gedachten eerder die avond terug naar de Europa-Cupfinale die Feyenoord in 1970 van Celtic won. ,,Mijn vader zei tegen m'n moeder dat ik die avond op mocht blijven. Van Hanegem, Hasil, Israel, dat elftal moest ik van hem zien.'' Die avond werd Zijlstra besmet met het Feyenoord-virus, dat hij tot de dag van vandaag nog bij zich draagt.