Meg Stuart blijft boeien met haar serie `Insert Skin'

,,Ik zou willen dat we dichtbij elkaar zijn'', zegt de ene actrice verlangend. De andere kijkt haar van twee meter afstand niet begrijpend aan. Dichtbij? Dat is haar te abstract. ,,Misschien is het gewoon heel, heel moeilijk om één te worden'', zal danseres en choreografe Anouk van Dijk later verzuchten. In Nothing hurts, de danstheaterproductie die zij met de Duitse regisseur en schrijver Falk Richter heeft gemaakt, wordt een intrigerend dubbelspel gespeeld, tussen potentiële geliefden en tussen tekst en dans.

De ruimte is kaal, afgezien van enkele microfoons en geluidsapparatuur van de DJ, die samen met danser Jack Gallagher het ensemble compleet maakt. In deze leegte, die soms verandert in de lawaaiige hal van een vliegveld of van de Eerste Hulp van een ziekenhuis, tasten woorden, bewegingen en klanken elkaar af. Het mooie is dat er niet krampachtig wordt gestreefd naar ideale eenwording. Mono- en dialogen krijgen alle ruimte. De geprononceerde danserslichamen spiegelen dit verbale kabaal, maar nemen ook zelf het voortouw of trekken hun goedgebekte collega's mee in een bescheiden groepschoreografie.

In Pop-up Song Book van Cie Zoo, een vijfkoppige dansgroep onder leiding van de jonge Zwitserse choreograaf Thomas Hauert, wordt een deels geïmproviseerd, deels vastgelegd `bewegingsonderzoek' gepresenteerd. Als repetitie-experiment kan het, maar als voorstelling is het niets. Net als de vroege Amerikaanse postmodernen uit de jaren zestig spreekt Hauert bloedserieus van een `concert'. Maar wat dertig jaar geleden vernieuwend was, is nu slaapverwekkend.

De in Brussel gevestigde Amerikaanse choreografe Meg Stuart blijft daarentegen boeien met haar serie Insert Skin, over de relatie tussen dans en beeldende kunst. Het inmiddels vierde deel, Appetite (1998), is gemaakt met installatiekunstenaar Ann Hamilton en gaat over honger: naar voedsel, contact en gevoel. Het is één grote zintuigelijke ervaring, deze choreografie van adem en huid. Het met doek gecreëerde landschap van lichaamsplooien verandert in een stoffige kleiwoestijn, die vervolgens door een uitgekiende belichting de binnenkant van een tent suggereert. Voor de eetlust is er brood, voor het verlangen naar fysieke en emotionele nabijheid zijn er vooral harde bewegingsprikkels. Zeven lichamen, inclusief Stuart met megafoon, vallen bonkend op de vloer en kaatsen omhoog, voeten en handen spastisch verdraaid. De performance wordt steeds dansanter en gelukkig is er dit keer ook ruimte voor speelsheid en humor.

Springdance: Nothing hurts, choreografie: Anouk van Dijk, regie/tekst: Falk Richter. Gezien: 22/4, Veiling 2. Inl. tournee: (020) 638 93 98. Pop-up Song Book, concept en regie: Thomas Hauert. Gezien: 22/4, Huis a/d werf. Appetite, creatie: Meg Stuart, Ann Hamilton. Gezien: 23/4, Veiling 1. Herh. 24/4. Inl.:(030) 231 75 17.