Hollands Dagboek

Voor Ajax-directeur Frank Kales (57) telde deze week maar een ding: de wedstrijd van zijn club tegen Feyenoord. Al het andere was hieraan ondergeschikt – zoals strategieën op uit `de dip' te komen.

Kales is getrouwd met Marijke Mensink en heeft twee zoons.

Woensdag 14 april

Dit wordt een lange dag. Eerste actie is om naar Schiphol Hilton te rijden, om de baas van Ashanti Goldfields op te halen die 'snachts vanuit Accra is binnengevlogen om de samenwerking in de vorm van een joint venture vorm te geven. Zijn droom is om met Ajax de club die het bedrijf in Ghana heeft tot de beste in Afrika te maken. Omdat de dag zal eindigen met Ajax-Feyenoord, moet ik 'smorgens wel meteen het Ajax-kostuum aan, een keurig pak dat vanavond in de bestuurskamer alle Ajax-officials duidelijk herkenbaar zal maken voor de gasten. De Ajax-das gaat in het koffertje, ik kan nog even vermomd als burger door het leven.

Mr. J. is een fantastische man, een Afrikaan die zich heeft opgewerkt in de mijnen in Ghana tot voorzitter van de raad van bestuur, nu van een bedrijf dat het grootste is in Afrika, in winning van goud. Hij is een mengeling van Mohammed Ali, Nelson Mandela en Kofi Annan. Hartelijk, powerful, smart en bezeten van voetbal.

We rijden in mijn auto naar de Arena, voor de sessie om de samenwerking een definitieve vorm te geven. Prima bijeenkomst gehad, die wordt afgesloten met een lichte lunch in de stad. Dan naar De Toekomst, het Ajax jeugdcomplex, waar de kern van het succes van Ajax van de afgelopen decennia te zien is. Jongetjes van negen jaar, in de echte uniformen, spelen tegen jongens van elf of twaalf jaar, en gaan duidelijk gemakkelijk winnen. De gebaartjes van de 1 meter 30 hoge nr. 10 zijn identiek aan die van Litmanen die op dezelfde positie in het eerste speelt.

Van De Toekomst naar de Arena. In de bestuurskamer is een ontvangst geregeld met het bestuur van Ajax en hun dames, en mr. J. geeft een indrukwekkend kort verhaaltje van zijn droom voor Afrika. Na een goed diner, eindelijk naar de tribune voor de thriller waar we allen op wachten: Ajax-Feyenoord, de halve finale voor de Nederlandse beker. Feyenoord is eigenlijk zeker van het kampioenschap, Ajax heeft zojuist drie keer achter elkaar verloren, laatstelijk uit bij Cambuur. Er is een crisis! Vergeet alle gedoe rond de lange termijn, met prachtige samenwerkingsverbanden, investeringen, strategieën, beleidsplannen. Er is maar een ding dat telt: we MOETEN van Feyenoord winnen. Voetbal is oorlog, heeft meneer Michels bedacht, wel, deze wedstrijd is nu het enige dat belangrijk is voor de vijftigduizend mensen in het stadion. De emoties zijn voelbaar, de spanning hoog.

Ik zit met mr. J. op de koningsloge, de exclusieve plek waar besturen en hoogwaardigheidsbekleders in gemakkelijke fauteuils semi-vriendelijk naast elkaar zitten. Als Ajax scoort, veert dat deel op, juicht en is nauwelijks tot bedaren te brengen. De Feyenoord groep blijft rustig zitten en verbergt de teleurstelling bijna. Wat later, foutje bij het opstellen van de muur, en de rollen worden geheel omgedraaid. Het is nu 1-1 en we zitten allemaal met verhoogde hartslag te wachten op wat komt. Gevoelens sluipen binnen, als, nee toch, niet weer in de laatste minuut een foutje, en een doelpunt tegen. Mr. J. stoot me aan: relax, Frank, I bring you luck, I know that your guys will win. Ik geloof hem en zo geschiedt: we eindigen met 2-1. Bij de persconferentie geven Arie (van Os) en Hennie (Henrichs) en ikzelf nog wat toelichtingen op wat er zoal gebeurd is, nadat Jan Wouters het genoegen heeft gesmaakt om zo'n overwinning uit te leggen, nog geen drie dagen na het drama in Leeuwarden. Himmelhoch jauchzend rijden we naar huis, mr. J. naar het Hilton, om de volgende morgen de vlucht terug naar Ghana te nemen. Het lijkt niet mooier te kunnen worden.

Donderdag

Eerst even naar de koers van het Ajax-aandeel kijken. Niet te geloven, het aandeel is bijna vier procent omhooggeschoten. Dit alleen na een overwinning op Feyenoord! Hieruit blijkt weer eens dat de Ajax-aandeelhouders een aandeel met emotie hebben. Je zou denken dat alleen winnen genoeg is, maar uit het verleden en van andere clubs (Real Madrid) weten we dat je ook financieel gezond in elkaar moet zitten. Dit blijft een moeilijke balans. Directie-overleg met Arena; Jan Gaasterland en Henk Markerink van hun kant en Bob Jan Hillen, Ed Lefeber en mezelf van onze kant. Gaat over gras, rondleidingen, prijzen, supportersbijeenkomsten, netwerken, applicaties, verbouwingen en nog wat dwarsstraten. De poes in ons hoofd spint nog wat na, na gisteravond, totdat ineens het bericht binnenkomt over certificaathouders die hun stoel moeten afstaan in Arena voor EURO 2000. Begin negentiger jaren was hun beloofd dat ze die konden kopen, voor een lieve som, maar voor het eeuwige recht om bij alle evenementen een kaartje te kunnen kopen. Niet dus. Het organisatiecomité eist alle stoelen op, ook die door mensen gekocht zijn, en we hebben dus een groot probleem met onze gezamenlijke klanten. Een oplossing is er niet, dus de certificaathouders mogen in een brief stemmen over het al dan niet afstaan van hun stoel. Als ik terugkom op mijn kantoor ligt er een telefoontje van Marijke. Of ik wel even wil denken aan het bellen van de makelaar, want we moeten een (huur)flat vinden in Amsterdam om de dagelijkse reisduur (van België of Zandvoort naar de Arena) drastisch te bekorten, en misschien zelfs enige privé-tijd te krijgen.

Thijs Lindeman is de baas van het Ajax-museum, en we hebben afgesproken om door de bezoekersaantallen heen te gaan. Thijs is blij met de aandacht, maar heeft hulp nodig om de groei die nodig is te realiseren. Hij heeft een geweldig succes behaald door Marco van Basten ervan te overtuigen dat er in het museum iets speciaals gedaan moet worden voor deze speler die voor altijd het hart van iedere Ajax-supporter heeft gestolen. 's Middags na een aantal besprekingen op naar de studio van de Wereldomroep voor een bijna live uitzending van het beste tv-programma van Nederland dat klaarblijkelijk door veel Nederlanders in het buitenland via de satelliet is te ontvangen. De interviewster was gelukkig een Ajax-fan, dacht ik op te maken uit haar eerste reactie. Toen de vragen echt kwamen bleek dat ze net als al die andere fans diep ongerust en ontevreden is over de resultaten. Ik hoop haar en de kijkers gerust gesteld te hebben dat Ajax in de kern zeer gezond is. Dat we een dip hebben, maar dat het met onze sterke technische staf, het talent uit de jeugd, en de goede kaspositie, zeker is dat we terugkomen. Dat is sportief belangrijk, maar ook heel belangrijk voor onze aandeelhouders. Want de koers staat te laag op dit moment. Die koers is moeilijk te beïnvloeden omdat aandeelhouders niet alleen naar de financiële resultaten kijken, maar nog veel meer naar de sportieve successen.

Vrijdag

Veel post, besprekingen, e-mails. Eindelijk spreek ik de makelaar die bevestigt dat we het appartement bij het Amstelstation kunnen huren. Krijg een overzicht van onze fysioloog die trots laat zien hoeveel we afweten van de conditie van alle spelers. In de namiddag een personeelsbijeenkomst van de drie partijen die de Arena bevolken (Arena, Ajax, Verhaaf Party Catering). Doel is de samenwerking te bevorderen en alle medewerkers informatie te geven over wat er her en der gebeurt. Grootse plannen met bouwprojecten rond de Arena. Verhaaf legt uit hoe zij hun werk doen als onderdeel van de RAI-groep, en ik licht toe wat het doel is van de samenwerkingsprojecten. Ook ga ik uitgebreid in op het voor Ajax nieuwe fenomeen van een ondernemingsraad, en leg blij uit dat dit ons wat nieuwe verplichtingen geeft wat betreft communicatie en besluitvorming. Drankje na afloop en ondertussen telefoontjes en gesprekken over de bekerfinale in Rotterdam ( u weet wel), waar de Ajax-fans met acht treinen mogen (moeten) komen. Voor onze supporters is dit een ramp (hoge kosten, verplicht vertrek van de Arena, te beginnen vier uur voor de wedstrijd, etc.).

Niks geen vrijheid om met je zoontjes in je eigen auto naar Rotterdam te rijden en een leuke wedstrijd te zien. De combinatie van de terreur van een klein groepje relschoppers (Feyenoord, Ajax) en de angst van de lokale driehoek in Rotterdam – te weten gemeente, politie en club – om relletjes te krijgen, leidt tot een gigantische vrijheidsbeperking voor het merendeel van de echte fans. Ik wou dat ik wist hoe we dit even zouden kunnen oplossen. Voorlopig lijkt het op eindeloos overleg, veel gedeelde verantwoordelijkheden, en geen werkelijke oplossing.

's Avonds kan ik trainen, maar, thuis gezeten op de bank, om half negen, blijkt na enige telefoontjes dat ik beter niet weer helemaal naar Wilnis kan rijden, want ik zou wel eens de enige kunnen zijn. Vrije avond dus.

Zaterdag

Was al in februari gevraagd om een keer bij Radio Noord-Holland langs te komen, had toen ja gezegd tegen `ergens in april' en dat was dus nu. Ben om kwart voor negen in café 1890 in Amsterdam. Vriendelijke sfeer, veel vragen over spelers die ik niet moet beantwoorden en samen lijden onder onze prestaties die onder niveau zijn. Aangezien Marijke is shoppen, en we 's middags naar meubels gaan kijken, besluit ik even langs De Toekomst te gaan, waar zojuist weer een elftal kampioen is geworden. Niets is mooier dan de spelertjes, begeleiders, ouders en fysiotherapeute te zien met hun blijdschap over dit resultaat. Neem toch maar een biertje om mee te leven. 'sAvonds laatste competitiewedstrijd van mijn basketballclub Argon, in Gouda. We spelen niet slecht maar missen wat (training) om het de jonge springers moeilijk te maken. Ook de scheids was weer niet op onze hand. Goed, de derde helft, aan de bar, is gezellig en we sluiten het seizoen toch nog licht tevreden af.