De dansers van Locks `La la la' stappen onverdroten door

In veel opzichten lijkt de Canadese dansgroep La La La Human Steps op een popgroep: tournees van Tokio tot Los Angeles, van Enschede tot Londen, samenwerking met pop-iconen als David Bowie en Frank Zappa, beeldend kunstenaar Nam June Paik en filmer Michael Apted. En overal waar ze komen is het dringen bij de kaartverkoop. La La La Human Steps staat garant voor spektakel en acrobatiek van het allerhoogste niveau. La La La (voor intimi) is cult.

Elf jaar geleden waren ze voor het eerst in Nederland, niet lang nadat artistiek leider en choreograaf Édouard Lock `Bread Dances' maakte voor het Nationale Ballet. Dat werd een hit: Lock persifleerde de ondergeschikte rol van de man in het klassieke ballet uitermate humoristisch door de mannen tot domme tilmachines te reduceren. Ondertussen dansten de ballerina's op hun spitzen in een duizelingwekkend tempo hun pirouettes en sprongen, ter meerdere glorie van de ballettechniek.

Datzelfde tempo werd het handelsmerk van Locks eigen groep: onvermoeibaar wierp danseres Louise Lecavalier zich in de armen van de heren. Lecavalier werd niet alleen het visitekaartje van de groep, de fans bombardeerden haar tot diva. Ze danst al 18 jaar bij La La La Human Steps en in de nieuwste productie Salt is ze weer van de partij. Zij het in een ondergeschikte rol.

In Salt staat nog steeds Locks obsessie met snelheid en dynamiek centraal. De dansers bewegen zich `onmenselijk' vlug; lange, lyrische lijnen die emotie zouden kunnen verraden, kent hij niet. De tien dansers zijn teruggebracht tot levend schildersmateriaal, van theatrale persoonlijkheden is geen sprake. Hoe een lichaam zich op spitzen beweegt is wat de Canadees onderzoekt in een estafette van duetten. De heren hebben zich in de afgelopen elf jaar nauwelijks ontdaan van hun rol als tilmachine. Af en toe een snelle strakke huppel en ze mogen de dames weer laten schitteren in een volgend duet. Die trekken dan ook in een razend ritme aan je voorbij. Voor de afwisseling laat Lock de dames kort gezamenlijk optreden. En de afwisseling zit hem met name in muziek en licht.

De Amerikaanse componist David Lang maakt muziek die doet denken aan de minimale klanken van Wim Mertens. Langs' piano- en celloharmonieën contrasteren met de snerpende popgitaar van landgenoot Kevin Shields, maar de dansers lijkt het niet te deren. Onverdroten stappen ze in de her en der geprojecteerde lichtcirkels om ongestoord door het geluid dat de pianist, gitarist en cellist voortbrengen, verder te bewegen. Alsof er onafhankelijk van elkaar een concert, een dansvoorstelling en een lichtperformance gegeven worden. Dat maakt Salt bijzonder en anders. Zeker anders dan we gewend zijn van La La La Human Steps.

Verdwenen zijn de anekdote en de acrobatiek. Naar de achtergrond verdwenen is ook het spektakel van Louise Lecavalier die nu als enige van de danseressen zonder spitzen danst en die niet onderworpen wordt aan het onderzoeksregime van Lock. De keren dat ze aantreedt zijn te kort om te overtuigen.

Gebleven zijn de snelheid en de ingenieuze bewegingsvormen van La La La Human Steps, maar hoe geniaal en grandioos ook, anderhalf uur nauwelijk variërende variaties op het duet is te lang. Zelfs op zoveel moois als in Salt te zien is kun je uitgekeken raken.

La La La Human Steps met Salt. Choreografie: Édouard Lock. Muziek: David Lang, Kevin Shields. Decor: Stéphane Roy. Licht: John Munro. Gezien op 20 april in De Singel in Antwerpen. Te zien op 26, 27 en 29 april in het Muziektheater in Amsterdam. Inl. (020) 625 54 55