Anti-climax

De manier waarop de leden van de parlementaire enquêtecommissie (`kemissie', zegt voorzitter Theo Meijer altijd op z'n gezellige Brabants) gisteren kwamen opdraven met het rapport onder hun arm, had iets aandoenlijks. Trots en met ingehouden uitgelatenheid, zo stonden ze daar te glimmen, als de leerlingen van de eindexamenklas die hun diploma kwamen halen.

Zouden ze enig idee hebben van hun toekomstperspectieven? Wordt het een wetenschappelijke carrière, een leuke baan in de automatiseringsbranche of gewoon een plaatsje op de achterbank van een vervelende Tweede Kamer-fractie?

Kok lijkt ze het liefst naar Kosovo te sturen.

Alles wat de premier aan regenteske neerbuigendheid in huis heeft – en de voorraad groeit zienderogen – stalde hij met opgetrokken wenkbrauwen voor ons uit. ,,Een hele mond vol'', spotte hij over de politieke zonden die het kabinet worden verweten: onduidelijkheid, onvolledigheid, ontijdigheid en onjuistheid. `De vier o's'', worden ze gemakshalve al genoemd, en Kok leek er graag een vijfde aan te willen toevoegen: de o van onbuigzaamheid, misschien zelfs wel van onverzoenlijkheid.

Wat verbeeldt die boer uit Brabant zich wel niet, hoorden we hem brommen. En werd het niet tijd dat dat opgewonden huisartsje uit Amsterdam een toontje lager ging zingen? Hij zou wel even contact met Dunning opnemen, die had tenminste ècht gestudeerd.

Arme enquêtecommissie. Het had zo'n glorieuze afbouwperiode moeten worden, maar in plaats daarvan kondigde zich de anti-climax al aan. Zelfs bij de Bijlmerbewoners (`Dag der gerechtigheid!') zakte de stemming in de loop van de dag in. Hadden hun lichamelijke kwalen toch niet wat duidelijker erkend kunnen worden? En wat jammer nu dat alle spannende complottheorieën van tafel waren geveegd! De werkelijkheid kon toch niet zó saai zijn dat alles alleen maar geweten kon worden aan incompetente ambtenaren en bestuurderen? Zó gemakkelijk laat een slachtoffer in Nederland zich niet zijn speelgoed afpakken.

Intussen begon ook het AMC zijn achterwerk met het rapport af te vegen. ,,Algemeen onderzoek? Wij denken er niet aan.''

Tegen middernacht leken de politieke gelederen al gesloten. Hoe konden ze de schade zo beperkt mogelijk houden? Keihard terugvechten – dat stond voorop. Goed, misschien moest Els opgeofferd worden, maar dat vonden ze zelfs bij D66 in hun hart helemaal niet zo erg. Had Els er niet altijd een organisatorische janboel van gemaakt op haar departement? Het was een goed moment voor aflossing.

Maar handen af van Annemarie en Wim – stel je voor. ,,De vraag is of het wegsturen van mensen het enige antwoord is'', mijmerde `Bijlmerheld' Rob van Gijzel (PvdA) weinig heldhaftig in de tv-studio.

Het zal aflopen als een beladen klucht.