Raadsel rond eitjes

Bij Wuustwezel rechtdoor, in Antwerpen tweemaal rechtsaf en dan aan het eind van de straat links ligt het Firean Hotel. Je rijdt er zo naar toe als er, zoals ons ooit overkwam, tenminste geen gekantelde `camion met chocopottekes' de Kennedytunnel barricadeert en een file veroorzaakt tot voor Brasschaat.

Firean ligt in een rustige buurt ten zuiden van het Antwerpse centrum vlakbij het provinciehuis en het Koning Albertpark. Een blik op het hotel leert dat we geen geheim adresje hebben gevonden. Een hele trits internationale aanprijzingsbordjes van de betere soort siert de gevel naast de voordeur. Ook in veel hotelgidsen blijkt Firean een van harte aanbevolen hotel.

Het hotel is gevestigd in een deftig herenhuis uit 1929 en in een dependance een paar huizen verderop. Bolronde buxusstruiken markeren de ingangen.

Het huis staat te boek als art deco, maar kent in feite verschillende stijlen uit de eerste helft van deze eeuw. De marmeren entree is art deco, er zijn sierlijke deuren van smeedijzer, Tiffany glasramen en Jugendstil taferelen in glas-in-lood. In de eetkamer, de salon en de serre is de vooroorlogse sfeer van het woonhuis bewaard gebleven. De serre geeft uitzicht op de stadstuin met een paar grote parasols en houten meubilair. Op zomerse dagen wordt hier het ontbijt geserveerd. Er is een kleine entresol, die zich bij nadere beschouwing op het dak van een krap bemeten garage blijkt te bevinden. Op een Perzisch tapijt ligt de hotelhond die weinig neiging tot waakzaamheid vertoont. Gedurende de rest van ons verblijf blijkt dat hij zich een uitgesproken poezig gedrag heeft eigen gemaakt.

De ontvangst gebeurt volgens de brochure altijd door een van de eigenaren, het echtpaar Iserbyt-Faes. Dan moet het de heer des huizes zijn die ons met Belgische voorkomendheid tegemoet treedt. Achterwege blijven de formaliteiten met creditcards, formulieren en bevestigingsfaxen die inmiddels vaak tot het normale inschrijvingsritueel horen. Voor een particulier zonder faxapparaat is het tegenwoordig zelfs knap lastig een hotelkamer te reserveren.

In een piepkleine lift gaan we naar boven, het maximaal toegestane gewicht ruim overschrijdend. Eerst moet de stofzuiger eruit, hetgeen ons niet deert, maar wel enige ergernis teweegbrengt bij meneer. Langzamerhand is duidelijk waarom, ze willen het hier tot in de puntjes verzorgd hebben.

Onze kamer is elegant klassiek gemeubileerd met onder meer een schrijftafel en een commode in Franse stijl. De rest van de entourage heeft iets Engels met bloemen op de gordijnen, op de sprei en de rand langs het plafond en een schaal geurende potpourri naast het bed. De outillage is voorbeeldig en aan alle details is gedacht. Alles heeft zijn plaats en alles heeft de juiste plaats. Voor de ongemakken die de reiziger zouden kunnen teisteren — een valse vouw, een losse knoop, verwaaid haar, een slechte adem, een dorstige keel — is er een voorziening. In de aparte kleedruimte, die plaats biedt aan een kofferplank, een broekenpers en een mini-bar, hangen twee witte badjassen. De kamers zijn, zo laat de brochure zien, allemaal verschillend ingericht. Wie niet van gebloemd houdt, kan ook voor geruit kiezen of voor gebroken wit. Voor wie de Louis Quinze stoelen niet bevallen zijn er kloeke clubfauteuils of een elegante tweezitter. Voor de liefhebbers van een romantische overnachting is er een kamer met hemelbed.

De familie heeft sinds een half jaar ook een restaurant geopend een paar honderd meter verderop in de straat. Restaurant Minerva is gevestigd in een ingrijpend verhuislijkte, voormalige garage. We lopen er even naar binnen. Hier wordt de knoflook niet gespaard, het ruikt er verleidelijk. De kaart is aantrekkelijk. Helaas hebben we, onwetend van deze nieuwe faciliteit, al ergens anders gereserveerd in het centrum van Antwerpen. Vanaf de tramhalte op de hoek is er een goede verbinding, in een klein kwartier sta je op de Groenplaats in de schaduw van de kathedraal. Bij terugkomst ervaren we dat de buurt geen bruisend avondleven kent, wat de nachtrust uiteraard ten goede komt.

Het ontbijt, dat in de kamerprijs van ongeveer 280 gulden is inbegrepen, wordt opgewekt geserveerd door mevrouw. Het gebeurt met hetzelfde oog voor het detail als de hele gang van zaken in Firean zo prettig beheerst. Er is een keur aan broodjes, geroosterd briochebrood, verse fruitsla met yoghurt en versgeperst sinaasappelsap. Alleen de verstrekking van de zachtgekookte eitjes is ondoorgrondelijk. Wíj moeten het in elk geval zonder doen, andere gasten hebben meer geluk.