Italië twijfelt toch aan telecomfusie

De megafusie tussen Telecom Italia en Deutsche Telekom zorgt behalve voor synergie ook voor de nodige complicaties. Bij het Italiaanse telecombedrijf Wind bijvoorbeeld waar de boze baas deze week uitriep: Alle heraus!

Alle heraus, heeft de baas van het Italiaanse telecommunicatiebedrijf Wind volgens medewerkers maandag geroepen tegen de mensen van Deutsche Telekom die het kantoor wilde binnengaan maar merkten dat hun pasje niet meer werkte. Als Deutsche Telekom in zee wil gaan met Telecom Italia, heeft het bij Wind niets meer te zoeken, was de woedende reactie van Franco Tatò, overigens een groot germanofiel.

Het is een van de complicerende factoren in de plannen voor een megafusie tussen Telecom Italia en Deutsche Telekom. Wind was opgezet als concurrent van Telecom Italia: een kwart duits, een kwart France Telecom, en de helft Tatòs staatselektriciteitsbedrijf Enel. Als de megafusie doorgaat, valt de bodem weg onder Wind, de derde exploitant voor vaste telefonie.

De Fransen praten nu over overspel, Tatò vraagt scheiding en een hoge alimentatie, maar in Rome overheerst een afwachtende houding. Eerst maar eens zien of de fusie wel doorgaat. De centrum-linkse regering wil betere garanties dat het geen uitverkoop is van een bedrijf dat als essentieel wordt gezien voor de toekomstige ontwikkeling van de nationale economie.

Kernprobleem is dat bijna driekwart van Deutsche Telekom nog in handen is van de Duitse staat. Het ministerie van Financiën in Bonn heeft een brief gestuurd met de belofte dat het een fusie op basis van gelijkwaardigheid zal zijn en dat het niet van plan is zijn stemrecht te gebruiken waar het om operationale besluiten gaat.

Rome vindt dat geen afdoende garantie. Het ministerie van Schatkist wil meer details voordat het zijn standpunt bepaalt. Bonn heeft immers niet formeel afstand gedaan van zijn stemrecht en geen precieze tijdstabel opgesteld voor privatisering van Deutsche Telekom. Met enige huivering worden hier berichten uit Duitsland gelezen dat fusies alleen maar werken als een van de twee partners de leiding neemt.

Bovendien bestaat er twijfel over de zin van deze fusie. Deutsche Telekom is wel groot, maar zit ook vol schulden en worstelt met de dezelfde staatsbedrijf-cultuur die ook Telecom Italia van zich af probeert te schudden. Het is iedereen opgevallen dat Franco Bernabè, de chief executive officer van Telecom Italia, moeite had om zijn raad van bestuur mee te krijgen. Het is duidelijk dat Bernabè tot veel bereid is om te ontkomen aan het bod dat concurrent Olivetti heeft gedaan op Telecom Italia. Is dit echt een zinnige vorm van samenwerking met een duidelijk bedrijfsplan, zo vraagt men zich af in regeringskringen, of is het een haastig gearrangeerd gelegenheidshuwelijk, aangegaan omdat Bernabè de avances van Olivetti wil ontlopen?

Premier D'Alema zit in een moeilijk parket. Hij heeft vaak gezegd te willen voorkomen dat Telecom Italia in buitenlandse handen komt. Maar hij wil ook vermijden dat het optreden van het kabinet kan worden geïnterpreteerd als politieke bemoeienis - daarvan zijn in het recente verleden veel rampzalige voorbeelden geweest. Een van de uitdrukkelijke voorwaarden voor het doorgaan van de fusie is goedkeuring van het ministerie van Schatkist, dat met een golden share van 3,4 procent een buitenlandse overname kan voorkomen.

,,Laat de markt beslissen,'' zei de rechtse oppositieleider Silvio Berlusconi. Die moet zich binnenkort uitspreken over het bod van Olivetti, dat vóór 30 april moet worden geformaliseerd. Inschatting van toekomstperspectieven kan daarbij een belangrijke rol spelen. Maar puur financieel heeft Olivetti al verloren, want het bod van 11,5 euro per aandeel is minder dan de aandeelhouder aan een fusie met Deutsche Telekom overhoudt.