Van de gemeente, voor de elite

Het Vondelpark in Amsterdam en het Park onder de Euromast in Rotterdam zijn beide ontworpen door Jan David Zocher (floruit 1850) die op jeugdige leeftijd (27) na een opleiding in Parijs zijn vader opvolgde als tuinarchitect van koning Willem I. Beide parken bezitten ook een stijlvolle horeca-accommodatie waar bij mooi weer tout Amsterdam respectievelijk tout Rotterdam elkaar kan ontmoeten en begluren tussen opwaaiende zomerjurken en koele glazen witbier. In Rotterdam gaat het om een achttiende-eeuws landhuis in empire-stijl dat ooit een buitenplaats domineerde.

Café Vertigo in het Vondelpark zal deze functie van zomers meeting point de komende jaren blijven vervullen, maar het Herenhuys in Rotterdam heeft dit voorjaar de poorten gesloten. Het monumentale landhuis met vrij uitzicht op een vijverpartij en een klassieke struikendoolhof (een echte hit voor peuters en kleuters) zal nog alleen toegankelijk zijn voor managers en hoge gemeenteambtenaren en voor de invités van besloten feesten en partijen. Hiermee is het Rotterdamse park – in tegenstelling tot het Vondelpark – definitief in handen gekomen van het geld en de elite: het twee-sterrenrestaurant Parkheuvel staat even verderop.

Voor Rotterdam is dit verlies een tragedie. Op een mooie voorjaarsdag zie je het ene na het andere gezin of stelletje vol ongeloof en woede naar een bord staren waarop het management de beslissing bekendmaakt zich te gaan concentreren op de lucratieve zakelijke en feesten- en partijenmarkt. Het telefoonnummer voor boekingen (vanaf 4000 gulden per avond) schreeuwt je reeds van verre toe. ,,Alle mooie plekjes worden geannexeerd door de elite'', roept een jongen die met een vriend staat te frisbeeën. Ondertussen sjouwen party-medewerkers de geluidsboxen, kratten champagne en verlichtingselementen naar buiten van het feestje van the night before.

,,We hebben vijf, zes boze brieven gekregen'', zegt Aad van der Wel, een van de twee directeuren van het Dudok horeca-imperium (omzet: 25 miljoen) dat naast het Herenhuys ook de cafés Rotterdam (bij hotel New York), Dudok en Floor alsmede de restaurants De Harmonie, La Stanza (een fonkelnieuwe en trendy Italiaan) en Bazaar exploiteert. ,,Veel keus hadden we echter niet. Als de mensen die nu in opstand dreigen te komen het café ook bij slecht weer hadden bezocht, hadden we gewoon open kunnen blijven. Op die paar zonnige dagen konden we de exploitatie niet rond krijgen. Om precies dezelfde reden hebben we onze strandtent Dudok aan Zee in Rockanje ook verkocht. De huurprijs van het pand in het park is 120.000 gulden per jaar. De vorige exploitant is er failliet op gegaan! Omdat wij het zover niet willen laten komen gaan we ons nu richten op bedrijfspresentaties en zaken als brainstormsessies van gemeentelijke instellingen. Daarnaast zijn er natuurlijk de feesten en partijen. Dat alles laat overigens onverlet dat we ons goed kunnen voorstellen dat veel mensen teleurgesteld zijn.''

Een pijnlijk aspect van de metamorfose van gezellig zomercafé naar poenige partylocatie is dat de gemeente een restauratiehypotheek (zeer lage rente) van 265.000 gulden heeft verstrekt aan de eigenaar van het pand, de NV Stadsherstel Historisch Rotterdam. Dit lijkt een zuiver ideële club, maar is een conglomeraat van grote banken (ABN Amro, ING), aannemers (Dura) en de gemeente zelf (OBR, het Ontwikkelingsbedrijf Rotterdam). De NV heeft het pand vorig jaar voor een miljoen laten renoveren en de huur aanzienlijk verhoogd.

De gemeente Rotterdam participeert dus in een commerciële NV en helpt deze op zeer gunstige voorwaarden aan geld. Vervolgens draait deze NV de exploitant de duimschroeven aan door een exorbitante huurprijs te vragen zodat deze moet uitwijken naar de partybusiness.

Slachtoffer van dit alles is de gewone Rotterdammer. Voor opwaaiende zomerjurken zal hij de trein moeten nemen naar Amsterdam. Hij zit dan in elk geval weer in een park van Zocher.