Mensen gaan niet aan het werk voor synergie

De strijd om het Italiaanse leer- en luxebedrijf Gucci spitst zich toe. Donderdag staan de hoofdrolspelers weer voor de Ondernemingskamer van het Amsterdamse Hof. Bernard Arnault, topman van het Franse luxe-concern LVMH, noemde zaterdag de verovering van een 42 procentsbelang door het Franse detailhandels- concern Pinault Printemps Redoute op deze pagina `agressief'. Vandaag antwoordt Serge Weinberg, de eerste man van PPR.

Serge Weinberg weigert zelfs zijn stem te verheffen om zijn rivaal in het titanengevecht om Gucci aan te vallen. ,,Het is strijdig met onze filosofie. Wij zijn on speaking terms met al onze concurrenten. Bovendien hebben we in alle harmonie met de leiding van Gucci een plan voor de toekomst opgesteld waar we in geloven. Wij denken dat voor Gucci een veel grotere groei mogelijk is dan waar LVMH op mikt. En wij zoeken niet, zoals zij, a priori overal kostenbesparingen. Met synergie-verhalen motiveer je mensen niet 's morgens uit hun bed te komen''.

Als het over de juridische strubbelingen in Amsterdam gaat, neemt Weinberg toch geen blad voor de mond. Bernard Arnault beschuldigde Pinault Printemps Redoute vrijdag van ,,agressief'' optreden door 42 procent van de aandelen Gucci te kopen zonder een bod op de rest van de aandelen uit te brengen. Weinberg: ,,Arnault is niet de aangewezen man om een dergelijk oordeel te vellen. Hij heeft de huidige situatie gecreëerd, hij heeft een onvriendelijke overnamepoging gelanceerd zonder met de directie of de raad van commissarissen van Gucci contact op te nemen. Hij wilde direct synergieën afdwingen, wat in strijd is met de toezegging de onafhankelijkheid van Gucci te zullen respecteren.''

Het elegant gesproken woordensalvo is nog niet voorbij. ,,Een vijandig bod willen doen én je willen onttrekken aan het recht dat geldt in het land waar de onderneming die je begeert is gevestigd, is op zijn minst tegenstrijdig. In de statuten van Gucci staat dat het kapitaal kan worden uitgebreid na goedkeuring van de algemene vergadering. Dat kon iedere aandeelhouder of geïnteresseerde weten. Het is een kwestie van due diligence goed te kijken naar de statuten en het geldende recht, zeker als je ergens ongevraagd wilt binnenkomen. Doen alsof je verbaasd bent, getuigt niet van goede trouw.''

Hij komt uit een Parijs zakenmilieu, maar voelde daar eerst niets voor. De publieke zaak was zijn roeping. Serge Weinberg veroverde een plaats aan de topschool voor Franse toppersonen, de Ecole Nationale d'Administration. Die ENA voerde hem naar de provincie, waar hij als 26-jarige onderprefect werd, en naar het ministerie van Begrotingszaken, waar hij op zijn dertigste `directeur de cabinet' werd van Laurent Fabius, de latere minister-president. Na nog een paar maanden bij de staatstelevisie hield hij het voor gezien bij de overheid. Er gebeurde hem te weinig, zijn daden hadden te weinig zichtbaar effect.

In een bankfunctie trok hij de aandacht van de Bretonse zakenman François Pinault, die hem binnen vijf jaar naar de top van zijn snel groeiende imperium promoveerde. Hij begon bij Pinaults Afrikaanse handelspoot CFAO, leidde kort de net aangekochte keten van boeken- en platensupermarkten FNAC en staat nu als tweede helft veertiger aan het hoofd van een geheel dat 80.000 mensen werk geeft en tientallen miljarden guldens waard is. Grootste omzetmakers zijn de relatief klassieke poten: La Redoute (postorderwarenhuis) en Rexel (elektrische installatie, met drie dochters in Nederland: Wolff, Elektrometaal en Bolderheij). Sinds vier jaar geleden Weinberg de baas werd is de winst meer dan verdubbeld en heeft hij het aandeel PPR vijf keer zo veel waard zien worden.

Wat moet een detailhandelsconglomeraat in de luxe? De vraag wordt hem smalend voor de voeten geworpen door LVMH's Bernard Arnault. Weinberg: ,,Verkopen aan het grote publiek wordt steeds belangrijker in de luxe-branche. Dat is ons vak. Gucci haalt 63 procent van zijn omzet in de detailhandel. Het was essentieel voor zijn snelle herstel om de distributie zelf ter hand te nemen en allerlei tussenschakels weg te nemen. Via onze warenhuizen Printemps verspreiden we nu al voor een miljard gulden aan luxe artikelen. Een tweede punt van onze filosofie is de nadruk op groeidynamiek, synergie komt later wel. Mensen gaan aan het werk omdat er groei in het verschiet ligt, nieuwe kansen zijn. Des te beter als je ook de kosten kunt verlagen. Tussen ons huidige bedrijf en Gucci is niet veel synergie. Binnen een vernieuwd Gucci hier en daar wel: Yves Saint-Laurent kan Gucci helpen met het opzetten van een parfum-lijn, zoals Gucci's ervaring met leer en horloges YSL ten goede kan komen.''

Arnault, met zijn Veuve Clicquot- en Moët & Chandon-champagnes en zijn Vuitton-, Dior-, Givenchy- en Kenzo-modebelangen de onbetwiste heerser in luxeland, begeert in de ogen van Weinberg Gucci niet alleen om nog meer leer en dure horloges te kunnen verkopen. ,,Hij wil ook voorkomen dat een veel groter en machtiger concern zich ontwikkelt op het terrein van de luxe.''

Wat heeft u Gucci te bieden wat Arnault/LVMH niet heeft? Aan het geld kan het niet liggen want LVMH biedt 13 à 16 dollar meer per aandeel.

,,Dat is de kern van de zaak. Wij doen geen vijandig bod. Het gaat ons er om vertrouwen op lange termijn te creëren. Dit is geen financiële operatie. Onze betrekkingen met management en ontwerpers zijn volstrekt anders. Bijna geen enkel bedrijf zegt tegenwoordig nog dat het centraal alles bestuurt. Iedereen is gedecentraliseerd. Het grote verschil is dat het bij ons waar is. De controle is sterk, maar de lokale mensen doen 't. Wij hebben ons bij Gucci tevreden gesteld met een minderheidsbelang en geaccepteerd dat hun directie hun plan uitvoert, dat wij overigens steunen. Wij krijgen niet meer dan vier van de negen commissarissen. Onze rechten zijn negatief geformuleerd. Als Gucci bijvoorbeeld besluit van ons niet de modetak van Sanofi (met vooral het modehuis Yves Saint-Laurent) te kopen, dan kunnen wij daar niets tegen doen.''

Pinault Printemps Redoute betaalde 75 dollar per aandeel Gucci, tien minder dan het eerste bod van LVMH, maar heeft Gucci ook verleid door de Italianen voor te houden dat zij de spil zouden worden in een snel groeiend, nieuw luxe-concern met vele merken, ,,dat de concurrentie met de groten aankan''.

PPR heeft nog twee miljard dollar paraat voor nieuwe aankopen in die richting. Zelfs na afloop van de periode van vijf jaar, waarin PPR niets mag veranderen aan de aandelen-verhoudingen, hangt het volgens Weinberg van de gang van zaken af of een meerderheidsbelang wordt genomen. ,,Als het goed loopt laten we alles misschien wel zoals het nu is. Het gaat ons primair om waardevermeerdering, ook voor de kleine aandeelhouders''.

Waarom Pinault Printemps Redoute zo snel zo veel geld heeft willen uitgeven aan Gucci, dat sinds januari LVMH naar 34 procent in zijn aandelenkapitaal zag opstomen, is niet moeilijk te begrijpen. Het rendement in de luxebranche is 3,5 keer zo groot als in de traditionele activiteiten van PPR, dat met 5,5 procent niet mag mopperen voor de detailhandel. Als de Gucci-plannen doorgaan en interne groei plus nieuwe aankopen lukken, dan hoopt PPR op enige termijn ruim twintig procent van een totale omzet van 50 miljard gulden in de sfeer van de luxe te behalen. Met een aanzienlijk substantiëler rendement. PPR zou, na LVMH en Vendôme, de derde speler worden in de wereld van dure geuren, stoffen en lederwaren.

,,Sommigen zijn verbaasd dat wij drie miljard dollar uitgeven om als ridder op het witte paard een bedrijf te hulp te snellen waar we geen banden mee hadden. Zo is het dan ook niet. Het is een absurd idee dat wij een dergelijk bedrag zouden uitgeven om voor een onbekende als defensie-systeem te fungeren. Als groep staan wij er om bekend extreem profit minded te zijn. Hoe zouden wij ons aan een onverantwoordelijke grap als deze kunnen overgeven? Gucci heeft ons uitgenodigd en wij waren al twee jaar op zoek naar een aanknopingspunt als dit. Daarom kon het in elf dagen beklonken worden. Maar Gucci wilde steeds een deur open houden: als de aandeelhouders meer geïnteresseerd zijn in een ander bod, dan kunnen ze dat kiezen. Wij hebben geen verborgen agenda, we proberen niet heimelijk waarde aan Gucci te onttrekken. Iedere aandeelhouder in Gucci zal precies evenveel verdienen.''