Kramp

De poging van de Nederlandse damestennisploeg om zich alsnog te handhaven in de voorste rijen van het internationale tennis is deerlijk mislukt. De 5-0 nederlaag tegen de Belgen laat nauwelijks ruimte voor waardering, tenzij jegens de tegenstandsters, bij wie ook een pas 16-jarig speelstertje aantoonde al rijp voor grote opgaven te zijn. En men zegt dat de Belgen een nóg jonger talent achter de hand en in de opleiding hebben – het dochtertje van de vroegere voetballer Leo Clijsters – zodat de conclusie moet luiden dat hun toekomst er florissanter uitziet dan de onze.

Nu moet ook een dikke nederlaag sportief verwerkt worden, maar dat valt velen die in Den Bosch waren (of naar de televisie hebben gekeken) een tikje zwaar, omdat er een incident plaatsvond rond Dominique van Roost. De nummer één van de Belgen begon, spelend tegen de Nederlandse nummer 2, Amanda Hopmans, op een moment waarop het voor haar minder goed liep tekenen van kramp te vertonen. Het zag er ernstig uit en Van Roost strompelde over de baan. Het leek uit te draaien op opgave, maar daarvan wilde ze niets weten. Ook werd er geen blessurebehandeling toegepast. De kramp verdween even snel als ze was opgekomen en in de laatste fase van het duel huppelde de slanke speelster weer over het centrecourt.

Hoe kon dat? Een wonderbaarlijke genezing, of een brokje bedrog? Wie haar met zwaar behuild gezicht op haar stoeltje zag zitten neigde niet naar komedie, maar het leek toch onverklaarbaar hoe een zware krampaanval in minder dan geen tijd had kunnen verdwijnen – bovendien nog zonder behandeling. In het Nederlandse kamp werd in ieder geval vrij openlijk schande gesproken van het gedrag van Dominique van Roost, die 15de op de wereldranglijst stond, ver uit het gezicht van haar tegenstandster.

Nu is tennis een sport waarin zeer geringe verschillen in de strijd om de punten de doorslag kunnen geven. Bij Nederland-België zorgde een matige arbitrage – traag reagerende lijnrechters en opgefokte speelsters die te vaak protesteerden – voor een sfeertje waarin een incident mogelijk was. Dat had je vroeger ook. Ik heb er het boek Tennisklassiekers van Bep van Houdt op nageslagen en kwam uit bij de grote diva Suzanne Lenglen, die in het begin van de jaren dertig verstrikt raakte in organisatorische en andere problemen rond Wimbledon. Lenglen was gewend, zijnde een hoofdattractie op het toernooi, na haar matches door een official begeleid te worden naar de kleedkamers. Toen dat een keer vergeten werd raakte zij in alle staten. En toen men haar op een andere tijd dan gepland wilde laten optreden teneinde de Britse koningin niet van haar heilig theeuurtje te beroven, weigerde zij obstinaat. Volgens mijn collega viel er bovendien nog een koninklijke ontvangst op Buckingham Palace in het water en toen vond Suzanne het welletjes. Zij zou nimmer meer een voet op Wimbledon zetten.

Nu is Van Roost bij lange na geen Lenglen. Bovendien zijn de tijden veranderd. Het is de vraag of koningin Elizabeth via theeuurtjes of anderszins het Wimbledon-schema naar haar hand zou kunnen zetten, gesteld al dat zij dat zou willen. Wat vervelend is: er wordt veel verondersteld, maar er is niets bewezen inzake de kramp van Dominique. Romantisch gesproken hoort simuleren niet bij iemand met een zo fraaie voornaam. Maar dat zal niet als overtuigend bewijs worden geaccepteerd.