Ze weten precies wat hun kind gaat kosten

Er is op de Negen-Maandenbeurs in Amsterdam weinig van te merken dat gezinnen rijker zijn dan ooit. Vierduizend netto per maand verdienen maar geen kleertjes en speelgoed kopen, ,,want die krijg je''.

Dit stukje gaat over de Negen-Maandenbeurs die de afgelopen paar dagen in Rai werd gehouden. Maar het gaat niet over al die schattige baby's die je daar door hun vaders en moeders in zandkleurige lappen stof zag worden rondgedragen (het kangoeroezakje is uit), of rondgereden in van die halve terreinwagens op rubber wielen waarachter je nog op je rollerskates naar het park kunt (de buggy is ook uit). Het gaat ook niet over de Zonnatura's en de Nutricia's die nu allemaal met potjes onbespoten eten de markt op gaan (biologisch voor baby's is in). Of over de vroedvrouwen die naast de modeshow van kinderkleren gratis en vrijblijvend hun adviezen geven over hoe thuis te bevallen – ook dit deel van de gezondheidszorg goes commercial.

Dit stukje gaat over geld. Wat geven mensen rondom de geboorte uit aan hun kind? Wéten ze wat ze uitgeven? Vraag het op goed geluk aan twaalf zwangere bezoeksters van de Negen-Maandenbeurs en je denkt: ze zullen op z'n minst even moeten rekenen en het is vast meer dan ze denken.

Maar nee. Ze weten het allemaal precies. Nederlandse gezinnen mogen dan nog nooit zo rijk zijn geweest als nu – door prijsstijgingen van aandelen en huizen is het gemiddelde vermogen per gezin bijna twee ton – ze blijven verstandig. In ieder geval op de Negen-Maandenbeurs. Neem Angelique de Gaay uit Purmerend. Ze draagt een tuinbroek (mag ook weer) waardoor haar nog niet zo erg dikke viermaandenbuik nog wat lijkt en ze staat met haar moeder bij de Liga-stand. Haar man zit in de automatisering, zelf werkt ze drie dagen als verkoopster in een modewinkel en dat blijft ze straks ook doen. Alsof ze het van een briefje voorleest: ,,Duizend gulden voor alle spullen. Duizend gulden voor het ziekenhuis, maar die krijgen we terug van de verzekering. En daarna wordt het tweehonderd per maand voor de luiers en honderd gulden voor de melkpoeder, als de borstvoeding niet lukt.'' Kleertjes en speelgoed koopt ze niet, ,,want die krijg je''. Vierduizend netto verdienen ze per maand.

Of neem het echtpaar dat naar een kinderwagen van Pericles staat te kijken, een Belgisch A-merk. Zij (38) was intercedente bij een uitzendbureau, maar daar is ze nu mee opgehouden. Hij (59) is gepensioneerd zanger, ,,operette, musical en het zwaardere werk''. Hij trad vooral in Duitsland op. De baby – voor allebei de eerste – komt augustus. ,,Kost me op de korte termijn drieduizend gulden,'' zegt hij zonder aarzelen. ,,En dan praten we alleen over de uitzet.''

Het kinderwagentje (970 gulden) wordt van alle kanten bekeken en ze gaan hem zeker kopen, zegt de zanger, want hij is veilig en multifunctioneel en dat maakt hem, goed bekeken, helemaal niet duur. Maar ze kopen hem niet nu. ,,Ik ben pragmatisch. Je weet niet of alles goed gaat. Straks zit je voor niks met al die spullen, heb je een dubbele teleurstelling. Zij is ook geen negentien meer.''

,,Nou zeg,'' zegt zijn vrouw. ,,Ik zie het verschil niet zo hoor. Bevallen is bevallen.''

Ze draait zich om en wijst naar de commode, het badje, de houten box en de rieten speelgoedmand. ,,Die moeten we ook nog hebben.''

,,In principe vind ik het goed,'' zegt hij. ,,We hebben ruimte genoeg.''

,,En een bedje,'' zegt zij. ,,Een bedje moeten we natuurlijk ook hebben.''

Hij: ,,Voor de slabbetjes en al die dingen waar ze toch weer uitgroeien gaan we naar Zeeman.''

Ze wonen in Cadzand, Zeeland, in een huis, zegt hij, dat hier in Amsterdam zo twee, tweeëneenhalf miljoen zou opbrengen. ,,Weet je wat de zwangerschap duur maakt?'', zegt zij. ,,Dat er bij ons in het dorp geen verloskundige is. Ik moet alles aan de huisarts vragen en die weet het dan niet.'' Dus rijdt ze voor elke klacht vijfendertig kilometer naar het ziekenhuis. ,,De gynaecoloog zegt: je hoeft niet steeds te komen. Ik heb last van bekkenpijn, maar hoe kom ik anders te weten dat dat heel normaal is?''

,,Honderdtachtigduizend gulden'', zegt Adriënne Veerman uit Hoorn. ,,Maar dat is dan alles bij elkaar, totdat ze achttien zijn.'' Dan krijgen ze het geld mee dat hun ouders vanaf hun geboorte met vijftig gulden per maand bij elkaar hebben gespaard en dan moeten ze maar zien. Ze is ,,agrariër''. Ze heeft al kinderen van zes en vier. ,,Dit wordt de laatste. Het is dat het bedrijf goed loopt. Anders was ik er niet meer aan begonnen.''