Nigeria rouwt maar de muziek speelt door

Gastland Nigeria werd gisteren door Mali uitgeschakeld bij het wereldkampioenschap voetbal voor spelers tot 20 jaar. Uit verdriet verwondden de pinda- verkopers zichzelf.

Als een leger mieren verdringen mensen zich voor de poorten van het stadion. Ze schreeuwen, ze hollen en ze zwaaien. Auto's en busjes beladen met nog meer mensen proberen zich toeterend een weg door de menigte te banen. Mensen slaan lachend en schreeuwend op de daken en ramen van de auto's. Het is feest in Enugu, ook voor de duizenden die geen kaartje voor de wedstrijd Nigeria-Mali hebben kunnen kopen.

Binnen de poorten van het stadion is vooral politie. Mensen in zwarte, rode, gele en groene uniformen. De meesten doen niks. Ze zitten en kijken naar de voetbalfans met groen-witte shirtjes over hun traditionele klederdracht. Burgers met een kaartje om hun nek, doen politiewerk. Ze schreeuwen, duwen en slaan. Niemand van de toeschouwers weet welke ingang hij moet hebben. En als hij het wel weet, weten de zogenaamde suppoosten het beter en verwijzen ze naar een volgende ingang. Dertigduizend mensen kunnen in het Nmamdi Azikiwe stadion. Het lijken er wel honderdduizend.

Mister Blatter has arrived, wordt er plotseling geroepen. De swingende Amerikaanse muziek uit de omroepinstallatie wordt onderbroken door een officiële mededeling. Daar is hij dan, de voorzitter van de wereldvoetbalbond. Hij draagt een jurk over zijn zondagse pak en hij heeft een hoedje op. Hij lacht en zwaait. En hij drukt handen van Afrikanen. Hij zou van Afrika een machtig voetbalcontinent maken, heeft hij gezegd. Naast hem staan Afrikaanse bestuurders in traditionele kostuums. Zij lachen niet. Zij kijken nors en trots. Zij zijn de bazen van Afrika.

Voor zijn vertrek naar het stadion was Blatter in het luxueuze Nike Lake hotel van Enugu nog even naar de voetballers van Nigeria gegaan. Hij was hartelijk ontvangen door de Nederlandse coach Thijs Libregts. Hij had tegen de jongens gezegd dat zij zouden winnen omdat zij later, wanneer zij ouder zijn, de beste voetballers van de wereld worden. De jongens van Mali, de tegenstander, had hij alleen toegezwaaid toen zij op het bordes op de bus stonden te wachten. Dezer dagen, tijdens het Wereldkampioenschap jeugd onder twintig jaar, is Blatter Nigeriaan.

Als het voetbalfeest gaat beginnen staan alle Nigerianen op en zingen uit volle borst het nationale volkslied. Wanneer de militaire harmonie is vertrokken, begint het supportersorkest op de tribune aan een compositie die anderhalf uur in beslag neemt. Oorverdovende, maar wel swingende blaasmuziek. Als in de eerste minuut van de wedstrijd Mali 1-0 scoort, blijven de muzikanten onverstoorbaar doorblazen en doortrommelen. Nigeria valt aan, alle voetballers vallen aan, alle mensen vallen aan, het hele stadion valt aan. Krijsend van hartstocht en kraaiend van plezier. Nigerianen zitten niet, zij blijven de hele wedstrijd staan.

Op de trainersbank zit Libregts met een rood aangelopen hoofd. Hij zwaait en praat, probeert iets uit te leggen wat niemand begrijpt. De technisch directeur van Nigeria is nog maar een week interim-coach van dit team. Zijn voorganger, Disu, werd ontslagen omdat Nigeria in de voorronde een wedstrijd had verloren. Libregts kent zijn spelers nauwelijks. Hij heeft ze niet geselecteerd. Misschien zou hij wel elf anderen hebben gekozen. Spelers die geen vriendjes of verre familie zijn van de voetbalbazen. Wat kan hij deze jongens in een week leren? Hij is geen tovenaar, had hij het volk al laten weten.

De Flying Eagles uit Nigeria scoren na een weergaloze solo van Pius Ikedia. Het kleine mannetje is de beste voetballer van het veld. Een nieuwe Garrincha bijna. De anderen kunnen net als alle Nigerianen en Malinezen ook heel goed voetballen, maar wat Ikedia doet is onnavolgbaar. Maar ook hij kan het niet verhinderen dat Mali de wedstrijd met 3-1 wint. Nigeria wordt in de kwartfinale uitgeschakeld. De toeschouwers roepen boe en nog eens boe, zelfs de journalisten roepen boe, maar het supportersorkest blijft oorverdovend doorspelen.

Buiten het stadion heerst verslagenheid. Vele discussies lopen uit op een handgemeen tussen de supporters onderling. In de perszaal wordt zelfs gevochten omdat er verschil van mening bestaat over het spel van de voetballers. Maar onder het genot van een Coca Cola wordt de vrede getekend. De volgende keer beter.

Enugu is een stad van drie miljoen inwoners, zevenhonderd kilometer ten oosten van Lagos. Het is er aangenaam koel wanneer de avond valt. Rondom het stadion schreeuwen honderden mensen tegen elkaar over de wedstrijd. Nigeria verkeert in een crisis. Wanneer de voetballers verliezen gaat het pas slecht met het land. In de stoffige straten lopen jongens met schalen vol zakjes met noten op hun hoofd. Ze verkopen niks. Zij hebben een groen/wit shirt aan, besmeurd met bloed. Waarom? Ze hebben zichzelf uit verslagenheid verwond en het bloed over hun kleren geveegd. Om te laten zien dat ze verdriet hebben.