Mediavrouwen

Wat wil de vrouw in de media? Invloed? Aanzien? Carrière met of zonder kinderen? Is ze eigenlijk wel ambitieus genoeg? In hoeverre wordt ze serieus genomen? Dergelijke vragen stormden op ons af tijdens het congres `Vrouwen in de media' dat zaterdag in het gebouw van de Tweede Kamer werd gehouden.

Ga er maar aanstaan. Alleen al aan die ene vraag in het programmaboekje had een heel bezinningsweekend gewijd kunnen worden: ,,Hoe combineer je een prachtig vak met een prettig privéleven?''

Ik zocht de discussiegroepen op waarin gesproken werd over de behoefte om carrière te maken. Er tekenden zich twee groepen af: zij die redelijk tevreden waren over de mogelijkheden, en zij die vonden dat vrouwen nog maar bitter weinig bereikt hadden. Ageeth Scherphuis, de nestor van een van deze panels, zei vermanend tot de jonkies: ,,We zijn zo tevreden. Dat ben ik niet. Er zijn zo weinig vrouwen die in de journalistiek op plekken zitten waar de dienst wordt uitgemaakt. Hoe lang zijn we nu bezig? We schieten niets op.''

Rieja van Aart, hoofdredacteur van Cosmopolitan, gaf fel af op `de dagbladwereld die een mannenmaatschappij is' – dit in tegenstelling tot haar wereld van de tijdschriften. ,,Vooral NRC Handelsblad is een vreselijke mannenkrant'', zei ze, terwijl ik haastig achter een pilaar probeerde weg te kruipen. ,,Maar bij ons zijn juist veel chefs vrouwen'', reageerde Yaël Vinckx, redactrice van NRC Handelsblad, verbaasd.

Dat was waar, en het was meteen een adequate reactie op de woorden van Ageeth Scherphuis, die ik wel èrg somber vond. Je hoeft op zo'n dag, bezocht door driehonderd mediavrouwen en nog eens honderd vrouwelijke sprekers, maar om je heen te kijken om te constateren dat juist in de mediawereld de vrouw onweerstaanbaar oprukt. Nog maar dertig jaar geleden was er, afgezien van de poetsvrouw, bijna geen vrouw aan te treffen op de redactieburelen, nu is het een snel groeiende groep met wel degelijk invloedrijke posities.

Maar het blijft voor de vrouw wèl moeilijker om carrière te maken dan voor de man – daarover was vrijwel iedereen het eens. Althans, als die vrouw ook een gezinsleven ambieert. Caroline de Gruyter, correspondent van NRC Handelsblad in Jeruzalem, zei: ,,Ik heb zoveel vrouwen horen zeggen: ik kan niet méér voor mijn werk opbrengen.'' Ze wist maar één goede oplossing: een nanny. Niet voor iedereen betaalbaar, vrees ik.

We mochten huiswaarts met een plastic tas van Avanta-Magazine met het opschrift `Voor vrouwen met ambitie'. Ik heb er de volgende dag opzichtig mee rondgelopen, want als redacteur van een vreselijke mannenkrant heb je iets goed te maken.