Column

Waar? Overal!

Het is oorlog. Waar? Overal! Ik stap afgelopen dinsdag op de hoek van de Prinsengracht en de Utrechtsestraat uit mijn auto en blokkeer daardoor met mijn deur hooguit vijf seconden het trottoir. Dat gebeurt nou eenmaal met uitstappen. Er komt een hele grote jongen van een jaar of vijfentwintig aanlopen en die botst expres tegen de deur, waarna hij onmiddellijk wil vechten. Ik wil niet. Ik wil nooit. Of ze moeten aan mijn kinderen komen, maar dan nog zal ik eerst proberen te praten. Ik krijg een por, ben te verbaasd om iets terug te doen en kom er vanaf met een waarschuwing. De volgende keer sloopt hij me is zijn belofte en ik knik dankbaar mede namens vrouw, kinderen en mijn voltallig personeel dat hij mij heel gehouden heeft.

Het is oorlog. Waar? Overal! Een vriend van mij is een hartstochtelijk Feyenoordfan, zat afgelopen woensdagavond in de ArenA en deed iets heel doms. Hij juichte bij de prachtgoal van Van Gastel. Hij kreeg meteen een paar beuken. Vervolgens werd hij de hele wedstrijd door een groep jongens in de gaten gehouden en dankte god op zijn blote knieën toen Melchiot scoorde. Anders was hij niet levend het vak uitgekomen. Feyenoorder is blij met Ajax-overwinning!

Het is oorlog. Waar? Overal. Ga vanavond kijken op het Amsterdamse Rembrandtsplein. De ME staat op voorhand klaar om in te grijpen, elk moment dreigt de vlam in de pan te slaan en neem van mij aan: de ME staat er niet voor niks. De ME staat er ieder weekend al meer dan een jaar. De situatie is al meer dan een jaar echt beangstigend. Iedereen is op zijn hoede. Niemand durft nog echt iets te zeggen, let op je woorden, pas op met een geintje, iedereen is geprikkeld, iedereen is bang.

Het is oorlog. Waar? Overal! Ga kijken bij een gemiddelde voetbalwedstrijd. Het is al geen nieuws meer. We zijn gewend aan de containers, de kooien, de dreiging, de bloeddorst, de angst, de kankerwoorden, de vechtlust.

Het is oorlog. Waar? Overal! Neem de tram in Amsterdam. Voel het trillen van de lucht als er een groep jongens binnenkomt, een groep die alles doet wat vroeger niet mocht. Schreeuwen, poten op de bank, aan je zitten, intimideren, duwen, doorlopen, zaken rollen en niemand zegt iets. Niemand durft. Inclusief ondergetekende.

Het is oorlog. Waar? Overal! Neem 's nachts op het Leidseplein een taxi, ga in de rij staan, wacht je beurt af en laat in godsnaam alles voorgaan wat voor wil gaan. Anders wordt het een ambulance.

Het is oorlog. Waar? Overal! Maak op de weg geen stuurfout, kijk goed uit en let vooral op. Ga vlug opzij als je zo'n lichtenknipperende BMW in je achteruitkijkspiegel ziet aankomen en glimlach als hij je passeert. Glimlach en maak je niet boos. Want het is oorlog. Overal is het oorlog. Een vriend van mij stond laatst iets te lang te dromen voor een groen stoplicht. Knal dus!

Paar weken geleden stond ik ergens anders dan in de winkel waar ik stond. Ik was elders met mijn hoofd. Wie is er aan de beurt? `Ik', riep ik, die niet aan de beurt bleek te zijn. Ik kwam goed weg. Vier keer sorry was net genoeg.

Het is oorlog. Het is oorlog in bijna alle hoofden van bijna alle mensen. We worden gefouilleerd voor we de disco ingaan, we staan op de videoband als we tanken, we hebben negen sloten op de deur, we zijn gewend aan de krantenberichten hierover. We kennen stuk voor stuk geweldsverhalen uit onze omgeving. Neefje opgewacht na voetbalwedstrijd, buurjongen in elkaar getrapt op schoolplein, vriendje geterroriseerd door de hele buurt en ga zo maar door. Hoeveel mensen zijn niet met actief amateurvoetballen gestopt omdat ze geen zin hebben in elk weekend kneuzingen? Hoeveel mensen willen niet meer mee naar het stadion omdat ze geen zin hebben om iedere seconde op hun hoede te zijn? Hoeveel mensen zijn niet gewoon bang? Velen! Veel te velen. Een van hen ben ik. Waarom? Omdat het oorlog is. Waar? Overal!